Writings on the Water

2011-12-29T03:53:00.002+02:00

No creativity, no ambition, no hope, no desire, no sleep, no nothing...
Help me see the light at the end of the tunnel people?
Good night

Note to self: Remind me to write about the weird dream you had with Mila Kunis being your neighbour and how she tried to get you out of the earthquake at the cinema

2011-12-25T16:04:00.001+02:00

30 Things About My Invisible Illness You May Not Know

Uzun zamandir saglik problemleriyle ugrasiyorum ama ilk defa bunun hayatimi ne kadar derinden etkiledigini ve kafamda yarattigim, istedigim hayattan vazgecmem gerektigini, bunun yerine herseyin iyi hissetmek, daha kotu olmamak, tehlikeli noktaya gelmemek ve onarilamayacak hasarlar vermemeye odaklanip, bunun etrafinda yasamam gerektigini anliyorum. Kisacasi, hayatta kalmak. Butun isim bu.

12-19 Eylul gorunmez hastaliklar haftasiymis. Ben yeni duyuyorum. Bu aralar iyice kotulesen durumumu internette arastiriken fark ettim bunu. 30 soruluk bir anket var, ben de dolduruyorum. Maalesef Turkce'ye cevirecek kafada degilim, cevirmek isteyen varsa memnuniyetle, ama benim halim yok.

1. The illness I live with is: Hashimoto's, Sjogren's, Gastritis, Esophagitis and possibility of Lupus.
2. I was diagnosed with it in the year: Hashimoto's: March 2003, Gastritis & Esophagitis: June 2007 Sjogren's: Christmas Eve 2010 (After many tests and wrong diagnostics)
3. But I had symptoms since: I'm gonna guess 1999 but might be earlier.
4. The biggest adjustment I’ve had to make is: everything
5. Most people assume: it's all in my head
6. The hardest part about mornings are: pain
7. My favorite medical TV show is: does "House" count?
8. A gadget I couldn’t live without is: a heater?
9. The hardest part about nights are: sweats - I sleep with a few towels and several shirts around the bed to change throughout the night
10. Each day I take __ pills & vitamins: 7
11. Regarding alternative treatments I: am absolutely a believer!
12. If I had to choose between an invisible illness or visible I would choose: invisible
13. Regarding working and career: a sweet past-time memory
14. People would be surprised to know: how much physical pain I can tolerate through each day
15. The hardest thing to accept about my new reality has been: myself
16. Something I never thought I could do with my illness that I did was: travelling so much
17. The commercials about my illness: none that I know of
18. Something I really miss doing since I was diagnosed is: making plans
19. It was really hard to have to give up: many foods i love
20. A new hobby I have taken up since my diagnosis is: alternative medicine & herbs
21. If I could have one day of feeling normal again I would: be so very happy I wouldn't know what to do
22. My illness has taught me: not to insist to others when they say no
23. Want to know a secret? One thing people say that gets under my skin is: hearing the words "feel better soon"
24. But I love it when people: don't give up on me
25. My favorite motto, scripture, quote that gets me through tough times is: 'all things must pass' George Harrison
26. When someone is diagnosed I’d like to tell them: it's gonna suck but i know exactly how you feel
27. Something that has surprised me about living with an illness is: how much it reveals about the people in your life through their reactions and attitudes
28. The nicest thing someone did for me when I wasn’t feeling well was: not letting me go
29. I’m involved with Invisible Illness Week because: I wish I could make it easier for newly diagnosed ones than it has been for me
30. The fact that you read this list makes me feel: vulnerable

Saglikla...

Yarin:

2011-02-21T22:38:00.000+02:00

Kudüs'te is gorusmesi...

Hadi bakalim.

Aska Gelmek!

2011-01-25T21:57:00.001+02:00

Tel Aviv'e gidip geldikce buraya nicin tasindigimi bir guzel hatirliyorum. Bazen Tanri'nin unuttugunu dusundugum Petach Tikva'dan beni Azrieli Merkezi'ne getiren otobuste gelen telefondan sonra bilgisayar yoklugundan baska bir gune ertelenen is gorusmem, geri donmem icin yeterli sebep teskil etmiyor. Yanimda gulle gibi cantam olmasina ragmen ben yine sokuluyorum Tel Aviv'in koynuna; Azrieli Merkezi'nden kisa bir otobus yolculugu sonrasi kendimi Karmel Pazari'na atiyorum. Esas niyetlendigim duragi kacirinca; camili, sinagoglu, kiliseli, arnavut kaldirimli daracik sokaklarda saatlerce kaybolmak icin baska bir gun ayiracagim Yafo'daki otobus istasyonunda iniyorum. Her tarafinda ayri bir surpriz bulunan, disi yikik dokuk ici saray gibi ama eskiligi korunmus evlerin, corbacilarin, manavlarin, kahvelerin arasindan gecerken kendimi Cihangir'de hissediyorum. Tanrim ben Petach Tikva'da ne yapiyorum??? Nisan'a kadar kafayi yemez miyim ben yahu? Bekleyelim gorelim demeye korkuyorum.

Herneyse, Karmel Pazarinin once meyveydi, sebzeydi, sabundu, yani daha gerekli oldugu icin aldigimiz urunlerinin sergilendigi kismini geciyorum. Sonra da sira daha artistik olaylarin dondugu, gerekli oldugu icin degil de, sahip olmazsak olecegimizi hissettigimiz incik, boncuk, el isi falan filanin sergilendigi tarafina geliyorum. Hakkini vermeli, bazilari cok yaratici. Burayi cabuk cabuk gecmem lazim, parami carcur edecegim baska seyler var bugun. Sonunda pazarin Alenbi sokagi tarafina vardigimda, cok guzel bir muzik, insanlar toplanmislar, ortada yasli, genc dans edenler. Inka, Maya veya Azteklerle yakindan akraba oldugu belli biri bir yandan gitar diger yandan panflut calarak costurmus herkesi. Nasil gelmis buralara? Butun dunyayi dolasiyorsa ben sigar miyim acaba cantasina? Parca bitene kadar izliyorum ve tekrar tekrar, hic usanmadan Tel Aviv'i; bu hayatin her kesiminden her turlu inancli ve her turlu inancsiz insanlarinin barindigi; sinirlarin, engellerin degil de sirf bu sehrin oldugu ve herkesin bu ortakliga uyarak yargisizca yasadigi Tel Aviv'i yeniden cok seviyorum. Kendisini cevreleyen butun cirkin politikalarin, yalanlarin, haksizliklarin, beyin yikamanin ortasinda oyle kendi, oyle aykiri, oyle inatci ki...

Ben boyle baska gezegenlere gitmisken aklimda, karsima o hare krisnalardan cikiyor. Bunlar da sanirim McDonalds gibi dunyanin neresine gidersek gidelim bize bir tanidiklik sunuyor artik. Kendini tanitiyor, Almanmis, nereli oldugumu soruyor, falan filan. Bir kitap alip 10 Shekel bagista bulunuyorum, 5-6 Lira gibi birsey. Hicbir zaman bu Hare Krishna filozofisine kaptirmamis olsam da, orda burda dagittiklari kitaplari okumak bana hep guzel duygular vermistir. Alenbi'yi gecip Shenkin'in keyfini cikarmadan da bizim Fenerbahcelilerin borekci dukkanina merhaba diyorum. Onlarin hikayesi de baska bir gune.

Shenkin'e hep gelmeme ragmen her seferinde etrafima bakmaktan ayagim takilip dusme korkusundayimdir. Birbirinde ucuk butikler, gunun her saatinde her daim dolu kafeler, her biri baska bir konseri, sergiyi mujdeleyen posterler ve de insanlar! Shenkin'in rengarenk, cesit cesit insanlari ve onlarin farkli farkli dilleri. Sokagin sonuna vardigimda artik mudavimi oldugum Kafe Sih'e kuruluyorum. Sokaga bakan sandalyelerden birine kurulup, cay ve hashhashli kek soyleyip simdi bu okudugunuz cumleleri yazmaya koyuluyorum. Yanimda surekli ilgi isteyen bir tekir kedi. Seviyorum onu, hem de cok seviyorum ama ne zaman birakip da yazima baksam yuksek tinindan bir miyavla uyariyor beni; "benimle ilgilen" diye. Yemyesil gozlerini dikmis bana bakiyor ben nasil ilgilenmem simdi bununla? Sonra yan masaya kocaman kopekli biri gelip oturuyor da bizimkini bir daha gormuyorum.

Iste boyle. Nir deliler gibi calisirken ben de is bulunca firsat olmayacagi bilinciyle, sanki kaciriyorlarmis gibi tadini cikariyorum bu sehrin.

Sevgiler...

Yan not: Yemin ederim su anda tam onumden sari sacli, kocaman turuncu gozluklu, morlar icinde bir Aysel Gurel gecti. Yakismis da buralara, ne yalan soylemeli. Hem de cok yakismis.

Tikva Rusca'da Bal Kabagi...

2011-01-20T14:04:00.000+02:00

Yazmistim ya daha once Nir'in kuzeninde kaliyoruz diye, iste burasi Petah Tikva. Tel Aviv'e otobusle 20 dakika uzaklikta, benim henuz daha tam olarak anlayamadigim, sadece izlemekle yetindigim bir sehir. Burasi kucuk bir ulke, bizim mahalle olculerimizde sehirler var. Buna alismak yillarimi aldi. Tel Aviv'i cevreleyen Ramat Gan, Givataym, Rehovot gibi sehirleri hep mahalle zannettim. Dusunsenize, caddede karsidan karsiya gecip baska bir sehire varmis oluyorsunuz. Ramat Gan'daki Hayarkon Parki'nda yuruyerek Tel Aviv sahiline varabiliyorsunuz. Buranin standartlarinda Konutkent Ankara'dan bayagi uzak bambaska bir sehir olurdu.

Simdi bir de Petah Tikva var. Guzel bir sehir degil burasi. Yani, neyle kasrsilastirabilirim bilmiyorum ama estetigi fazla olmayan bir yer. Manava, eczaneye veya kendimi sadece baska bir gezegende hissetmek icin ugradigim Cafe Hillel taraflarinda kendimi Ankara'da, Sakarya'da gibi hissediyorum. Kir, toz, cok fazla toz, her yerde herhangi bir komunist ulkeyi hatirlatan binalar, herhangi bir Arap ulkesini hatirlatan palmiyeler, insanlarin telefonda bagirislari, birbirlerine bagirmalari, sokagin bir ucundan digerine bagirarak hal hatir sormalari, hangi urunun ne kadar oldugunu sanki yarin dunyanin sonu geliyormus edasiyla haykiran saticilar, kamyonlar, sinagoglar, her yerde sinagoglar, Araplar, basi bagli Musluman kadinlar, basi bagli Musevi kadinlar, sakaklarindan luleler, pantolon kenarlarindan beyaz ipler sarkan Musevi adamlar, Ruslar ve Rusca, rengarenk giysileri ve kocaman gulusleriyle Etiyopya'lilar, manavda bana surekli yardim eden cocuk gibi soykirimdan kacmak icin Sinay colunu asip gelen Sudan'lilar, yuzlerinden gulumseme eksik olmayan Tayland'lilar ve henuz burda oluslarina sebep bulamadigim Hintliler.

Bir de eskiciler!

Evet, burasi Petah Tikva. "Umudun Esigi" gibi birsey tam tercumesi Ibranice'den. Rusca'da Tikva balkabagi demekmis. Boyle bir yer burasi. Nir'in kuzeni Nisan ortasinda cok kiskandigim Afrika gezisinden donene kadar burasi evim, ben de bu sehrin bir parcasiyim bu arada.

Oralara sevgiler...

I am de Hepi de Börtdey!

2011-01-12T01:51:00.000+02:00

Biliyorsunuz son zamanlarda - cok uzun bir zaman olmasa da- evde bir yandan is arayip kalan bolca zamanda da facebook'taki luzumsuz oyunlari oynuyorum kafayi yememek icin. Bugun utanmazca ogleden sonra 4'te uyandim. (Bunda sabah 7'de yatmis olmamin katkisi bol tabi) Arada bol bol uyanmama ragmen, saate bakip "kalkip da ne yapicam" dusuncesiyle geri uyudugum cok oldu.

Artik 30 oldum. Annem hala 29 oldugumda israr etse de 30 oldum. O'na parmak hesabi bile yaptim, inandiramadim. Halimden memnunum. 30 yasina girmeyi dunyanin sonu gibi yasayan insanlari belki anlarim diye bekledim, ama dogumgunum ertesi bile hala anlamis degilim. Acikcasi, bir suredir bunu bekliyordum, saskinlikla karsilamadim yani, "30 olduguma inanamiyorum, ne zaman oldu bu?" diyemem. Geriye baktigimda o kadar cok sey olmus, o kadar tasinmisiz, okullar bitirmisiz, isler degistirmisiz ki, butun bunlar 1 gunde olmuyor tabi. Bir de sanki simdi buyudum ya, daha bir ciddiye alinacagim, daha bir guvenle gidecegim is gorusmelerine falan. Bugun 30'u gecmis arkadaslarim boyle birseyin olmadigini soyluyor. Bir de ben deneyeyim.

Cuma aksami basladik kutlamaya. 20 yasimdan baslayarak her sene icin bir tane icme planiyla evden ciktim, sonra bu yaslarin birkacini birlestirdik kafam tuvalette sonlanmasin diye. Helen ve Morty diye kucuk bir bara gittik. Tel Aviv'in gece 11 gibi iyice cicek acan kisimlarindan birinde, sehrin kuzeyinde Ben Yehuda ve Jabotinsky sokaklarinin kosesinde; 20 yasima Purple Haze adli ne oldugu hakkinda hicbir fikrim olmadigi, fazlasiyla tatli olsa da sebebinden dolayi keyif aldigim bir tur kokteyl icerek actim. 20'lilere artik "dasvidanya" diyecektim yani. Nir'le New York'ta tanistigimizda da, 1 ay ertesinde Bodrum'da evlendigimizde de 20 yasimdaydim. Ardindan Israil'e tasinmam, bunun icin de bir tekila soyledik. 22-23-24 birlesti, Londra'daki seneler icin Martini ictim. 25 Bodrum'a donus ve ardindan Israil'de kibbutza tasinma, bunlari ancak yine tekila paklar dedik.

3'e dogru karin acikmaya baslayinca kendimizi sokaga attik. Tam karsimizda 7 gun 24 saat acik ancak yalnizca kahvalti servisi yapan "Benedict" agzina kadar doluydu, tabiki yer bulamadik. Baska biryere gittik, 26-27-28 de orada bir Martini goturdum. 29 ve 30 ile artik Pazar gunu, esas dogum gunumde ilgilenelim dedik.

Cok ama cok guzel bir aksamdi. Eve donerken taksi soforu cok tatli bir hatundu, ogrenci miymis neymis. Sabahin 4unde bizi eve getirdi.

Bunun oncesinde ben daha oglen "ay canim hic istemiyor cikmak"lara baslamistim. Is ariyorum, sIkIlIyorum falan ya, kendimi iyice cezalandirmaliyim psikolojisi mi bu, ne acayip birseydir. Ama iyi ki cikmisim, hem de evden cikmadan ilk olarak buyuk bir sakarlikla taaaa Avustralya'dan tasidigim bir kremi buyuk bir sakarlikla dusurup, kirip butun banyoyu da krem icinde birakmama ragmen. Ardindan cok sevdigim bir kolyenin daha 2 defa takmis olmama ragmen resmen elimde parcalanmasina ragmen. Son olarak da yine ozenerek aldigim, ilk defa giydigim bir giyim esyasini kendi ellerimle - ama bilincsizce tabi- yirtmisken. Bunlarin hepsi birbiri ardina olursa insan artik "yuh" demez mi ya?

Bu noktada artik ancak kahkalarla gulunebilinir. Yoksa durum vahim.

Dogum gunum kutlu olsun! Hayat guzel :)

Sevgiler...

Nice to Meet You

2011-01-06T22:40:00.000+02:00

Sadece 2 haftadir is aramama ragmen kafayi hafif oynatmaya basladigim, herkesin yatmaya gittigi saatte benim yeni kendime geldigim garip saatler bunlar. Simdi sabaha kadar televizyonla karisik bilgisayar basinda yari portfolyo duzenledigim, yari facebook'ta ne kadar luzumsuz oyun varsa oynadigim saatler... iTunes King Crimson'a gecerken aklimdaki kareyi anlatayim size:

Ankara gecesi. Annemle bir yerden donuyoruz ve yolda kaset cd satan bir dukkana denk geldigimizde annem arabayi durduruyor ve 5 dakikaligina dukkana giriyor. Cikarken elinde kucucuk bir plastik torba, hani su uzerinde kirmizi kurdela baskisi olanlardan, "King Crimson dinle de neden bahsetigimi anla" diyecek. Epitaph albumunu dinlemeye basliyoruz. Annem araba kullanirken eslik ediyor sozlerini eksiksiz bildigi parcalara. Eve gelip arabayi park ettigimizde muzik daha devam ediyor, biz oyle dinliyoruz arabadan cikmadan sanki enstruman akord ediliyor havasina burunmus parcayi. Gidemiyoruz. Ben hayran olmus durumdayim zaten.

Arabadan ciktigimizda sessizlik, Ankara gecesi, kar yagmis, soguk yuzumuze carpiyor; beni bugun hala her durumda uyandirip kendime getiren soguk. Yine her seferinde Ankara cocugu oldugumu hatirlatan alistigim soguk.

"I Talk to the Wind"i dinleyip bunlari hatirliyorum.

Sevgiler...

Hayat Kiciyla Guler Valla

2011-01-03T03:27:00.001+02:00

Ay bu cok guzel oldu. Bu hakikaten muhtesem oturdu. Altta, "Oturalim Oturdugumuz Yerde" derken simdi yazacaklarimla hayatin karsimda son zamanlarda, niye sasiriyorum ki; bu hep boyle, karnini tuta kahkahalarla guldugunu dusunuyorum. Tasindik. Yine tasindik, hep tasindik.

2011'i Tel Aviv taraflarindan aciyorum. Yazilara basladigim yere dondum, aradan 5 sene gecmis ve dunyanin obur ucuna gitmek gerekmis donmek icin.

Kisa bir sure once oysa "asla yapamam" diye bahsedilen ulkeye kosa kosa donmek.

2011'i de ettik, mutlu yillar :)

Oturalim Oturdugumuz Yerde

2010-02-17T10:48:00.000+02:00

Hic biryere tasinmiyoruz, oldugumuz yerde kaliyoruz. Ama mutluyuz! Burda veya surda degil de, oldugumuz icin mutluyuz sanirim. Kafalar saglikli olunca cografi konumun pek bir onemi kalmiyor. Neredeyse 1 sene olmasina ragmen Melbourne'e tasinali, daha yeni uyaniyorum etrafimdakilere. Daha yeni bakiyorum diyelim. Ben baktikca sehir guzelliklerini onume dokuyor. Dogru, ben kafamda ve kalbimde bir Sydney insaniyim! Ama bu Melbourne'un keyfini cikarmayacagim anlamina gelmiyor ki. Fark etmemisim, buranin yerlisi olup cikmisim. Oradaki dukkana merhaba, burdaki cicekciyle iki laf derken benimsemis miyim ne...

Herseyi oluruna birakmak lazim. Bizden buyuk, bizden ote bir duzen yok mu?

Kekik Kokulu Insanlar

2010-02-11T03:28:00.003+02:00

Kekik kokmakla mesguldum bir suredir :) Yeni blogumu burdan paylasmak istedim.

Bunu Cizmisim Bir Ara...

2010-01-22T02:36:00.002+02:00

Bunu Nisan 2009'da calistigim kitapci icin cizmistim, sonbahara uyacak birseyler gerekiyordu. Tam Penguin'in cok uygun fiyata ve rahatca tasinabilir boyutlarda ve agirlikta piyasaya surdugu populer edebiyat basliklarindan 50 tane daha ciktigi zamana denk gelmisti, ben de ekledim o klasiklerden bir tane hatunun yanina. Kocaman A2 boyunda poster yapip, asmistik.

Season's Greetings diye birsey var

2009-12-26T08:35:00.003+02:00

Gecen sene de dedigim gibi; ne kutladigimiz onemli degil, beraber ve ozgurce kutlayabildigimiz surece :).

Lutfen lutfen lutfen yollarda dikkatli araba kullanalim. Dun tam dibimizde 19 yasinda bir cocuk onumuzdeki direge cok fena carpti. Kontrolunu kaybetti ve hic yavaslamaya falan calismadan. V8 motorlu kocaman birsey. Kostuk hemen, karsida bir pub var, insanlar falan kimse de ilgilenmiyor. Bir de bir Israilli cift vardi yolda, onlar geldi, kapiyi acamadik falan once. Sonra actik, sapsari kivircik sacli ciliz bir cocuk. Ayagi kesilmis cunku yandaki koltugun altinda bira siseleri varmis, kirilmis. Kipirtdatmamaya falan firsat kamladi cocuk kendini atmak istiyor arabadan. Cikti, zaten o obur cift aramis hemen ambulans. Polis geldi falan. Cocuk zaten Melbourne'li degilmis. Kimbilir nedir hikaye. Telefonum da telefonum diye tutturdu ama kimseyi aramak da istemiyor. Neyse. Dikkat olalim iste.

Bu sene Hanukkah cakismiyor Noel ile, teget gectiler ama siyah kokenli Amerikalilarin kokleriyle tekrar temasa gecmek icin hafta boyunca mum yakarak kutlanan Kwanzaa yine ayni zamanda. Bunun haricinde de kimbilir bilmedigimiz ne bayramlar var dunyanin baska yerlerinde.

Acaba gelecek sene bu aralar nerede olacagiz?...

Örgenik ve Ekölöjik

2009-12-23T21:51:00.002+02:00

Kis rutinimin aksine, Turkiye'den dondugumden beri Nir'le beraber ayaga dikiliyorum sabahlari erkenden. 5 civari diyelim. Cok da memnunum o vampir psikolojisinden cikmis olmaktan. Bugun de oyle. Erkenden ayaktayim. Dun aksam Nir'in isine Noel partisine gidildi. Bayagi da kalabalikti. Nasil gruplasmislar ama! Kafe calisanlari bir tarafta, mutfak obur tarafta, firin baska bir yerde. Herkesi yemek bulusturuyor yine tabi. Pazartesi mutfaktan biri kolunu cok fena yakmis sicak yag ile. Nir'in izin gunleri iptal oluyor. Ufff. Neyse. Cocuk iyi ya. Ama once yanigi ejderha dovmesi zanettim. Uzaktan oyle. Sazanim ya.

Son 1 saatinde Nir'in et urunlerini aldigi kasap/ciftci adamla bayagi konustuk. (Adini hatirlayabilsem!) Organik uretiyor herseyi. Kucuk bir satoyu andiran bir ciftligi, goz alabildigince kirsal alani, bir suru inegi, sebzesi, meyvesi falan var. "Ben aslinda insaatciyim" dedi. Universitenin ilk yilindan sonra Melbourne'dan ayrilmis, Londra'ya gitmis. Okulu bitirmis calismis, Amerika'ya gitmis. "Bayagi da kivirmistim artik kariyerimin cok iyi bir noktasinda cok onemli insanlarla is yaparken babam hastalandi" dedi, ve ailenin tek erkek cocugu olarak geri donmus. (Demek ki ailenin tek erkek cocugu olma kavrami bunlarda da var) Babasi hala hayatta, bayagi da zaman olmus anladigim kadariyla, ama bizimki ciftlige geleli donememis bir daha insaata. Ciftlikte kalmis. Sonralari tamamiyla organik tarima gecilmis. Bu gecis surecinin uzun oldugunu, oyle zirt diye kimyasal urun ve hormon kullanmayip, hayvanlarin serbest dolasmasina izin vermekten ibaret olmadigini anlatti. "En basta, butun solucanlar topragin neredeyse 6-7 metre altindaydi. Senelerdir kullanilan tarim ilaclarindan boyle kacip korunuyorlar. Onlarin yuzeye cikmasini bekledik. Bu, onceden kullanilan kimsayallardan tamamen arindigini gosteriyor. Tabi baska testler de yapiliyor topraga" dedi.

Gecen hafta Sydney'den arkadaslarimiz geldi, biz de gunubirlik Melbourne'a 1 saat mesafedeki Yara vadisine gittik. Istemediginiz kadar uzum bagi, sarap mahzenleri falan, anladiniz vaziyeti. Bu baglarin 1/3u herhalde otoyolun kenarindaydi, motor dumani icinde buyuyen uzumden ne hayir gelir gerci, onlara ugramadik zaten. Her neyse, ordan oraya gittik ve en son ugradigimizda -tabiki bagin adini katiyen hatirlamiyorum- guzel olmasina cok guzel ama nasil kara sinek var anlatamam, serseme donduk ordu gibi uzerimize hucum eden sineklerle bogustukca. Uzaktan da kendi kendine kavga eden deliler gibi gozukuyorduk herhalde. Biraz garip gelmisti bu durum hepimize, sebebini ogrendim noel partisinde.

Adini gururla(!) unuttugum adamin dedigine gore, sinek bocek takimi hep var ve dengeli vaziyette yasayip gittikleri surece biz bu sinek bocek takiminin varligini her zaman hissetmeyebiliriz. Ancak bitkiler yeterli beslenmediginde, yani toprak artik kimyasallarla karisa karisa zenginligini kaybettiginde, insanlarin duyamayacagi bir ses yayarak bu sinek bocek takimini cagirirlar. Bunlar da vizir vizir dolanir, ordan oraya konar, olur topraga karisir ve cesitli sekillerde bitkilerin eksik kalan ihtiyaclarini giderirler.

Burdan annemin birkac sene onceki Dominika gezisinden donuste hayranlikla anlatigi birseyi hatirladim. Adada oyle dengeli bir ekolojik hayat varmis ki; sivrisinekler olmasina ragmen katiyen hissetmiyormussun varliklarini. Yarasalar ve orumcekler hallediyormus hepsini zaten. Orumcekleri de yarasalar hallediyormus galiba. Yarasalar da zati kimseye baska dokunmuyormus, adaca mutlu mesut yasiyorlarmis.

Demek ki vardi bir gariplik bizim gidip sineklerden kafayi yedigimiz bagda."Bu ulkenin topraklarinda cok tarim ilaci kullanildi. Daha yeni anliyoruz bunun zararini" dedi ciftci/kasap ahpabim.

Birkac sarap icildi o aksam partide, duyduklarim biraz karismis olabilir birbirine. Organik ve ekolojik yasamaya artik hakikaten dikkat etsem de, boyle bilgiler hala yeni. Yazdiklarimla ilgili bilenler duzeltme veya bilgilendirme yapmak isterlerse cok sevinirim.

Saglikla kalin!

Cizittirik

2009-12-20T06:41:00.002+02:00

Dunyanin vakti gecmis yazmayali... Ben ve konustugumun bir takim insanlar bu senenin acayip cabuk gectigini soyleyip duruyoruz. Mirinip kiriniyoruz. Sanki 3 aydan olusan bir seneydi bu benim icin. Halbuki ne kadar cok sey yaptim! Bir kere Sydney'den Melbourne'a tasindik. Kore'ye, Israil'e gittim, uzerine 2 kere de Turkiye. Peki nasil boyle hissediyorum? Neyse ne. Birsey fark etmiyor iste. Gecen sene bu siralar mezun olmustum, hemen muhtesem bir is bulacaktim. Hergunum yaz olacakti, her kahvem mukemmel ve her canimin istedigi sigara zararsiz. Bunun ardindan hemen hep aklimda cizdigim ev karsimiza cikacakti falan filan. Hayalkirikliginda degilim, sadece hersey cok farkli gelisti. Gerci ben plan yapmayi coktan biraktigimi saniyordum.

Isle ilgili ayni noktadayim mezun oldugumdan beri cok fazla bir yol kat etmedim birkac freelance is haricinde. Belki biraz pismem gerekti. Yaraticiliga dair ne istek ne yetenek vardiysa bugune kadar bu 1 sene boyunca tamamen uykuya daldi, uyandiramadik. (Istanbul haricinden, orada tekrar canlanir gibi oldu ruhum yine) Geri geliyor anlasilan artik. Bu da isin keyifli yani.

Yine gelecek ay nerede olacagimizi bilmiyoruz. Melbourne'i birakin, Avustralya'da olacagimiz bile belli degil. Hayir hayir, daha fazla anlatamam bu noktada.

Yakinda dogumgunum. Arkadaslarimin cogu yanimda degil, herkes baska sehirler, baska ulkelerde. Para toplamak istiyorum, bana onemli bir sebeplerden biri icin. Kuzenim gecen ay AIDS ile savas icin 1000 Dolari askin para topladi bir kurum adina. Hem de Facebook'ta. Bizim zaten tasinip tasinmayacagimiz belli degil. Su son senelerde ogrendiklerim ve yasamimdaki degisikliklerle icimden de boyle birsey yapmak geliyor. Isin zor kismi, nereye gidecek bu bagislar? Son senelerde cevre ile ilgili aldigimiz binbir felaket haberi birakin, bunun Afrikasi var, nesil tukenen tukenmeyen, iskence ceken cekmeyen hayvani var, somurulen madeni kaynaklari, sular altindan kalan tarihi eseri ve neleri var. Ne yapicam bilemiyorum. Goruse de acigim.

Elly beni neredeyse 1 sene once mimlemisti. Onu da yazayim artik.

Yaptığım 4 iş

Ilk isim milletin yakasina yapisip Yesil Cevre gazetesi satmakti.
Sonra tur rehberleigi yaptim biraz.
Degisik kitapcilar islettim, sanirim en deneyimli oldugum alan bu.
En son grafik tasarimcisiyim iste.

Defalarca izleyebileceğim 4 film

Moulin Rouge
Pulp Fiction
Monsters Inc
French Kiss

Yaşadığım 4 yer

E son 4 yeri yazayim; Londra,Haifa,Sydney,Melbourne

Izlediğim 4 TV programı

House
Yaprak Dokumu
Big Bang Theory
Ask-i Memnu

Tatil için gittiğim 4 yer
Bodrum
Nimbin
Elat
New York

En sevdiğim 4 yemek
Hic ayirt etmem ama soyle listeleyim:
Yaprak sarma
Ispanakli borek
Humus
Suşi

Hemen şimdi olmak isteyeceğim 4 yer
Sao Paolo, Amsterdam, Helsingborg, Istanbul

Bir yağmur damlası olsaydım düşmek isteyeceğim 4 yer
Yukardakinin cevabi buna da olur mu acaba?

Sevgiler...

Marié - The Fashion Crazed Spider

2009-02-11T13:34:00.002+02:00

Bunlar da degisik degisik mi acaba bizim gibi... Herhalde.

Mor Gabriel Manastiri Kavgasi

2009-02-08T01:06:00.005+02:00

Birkac gun once e-mail geldi bu haber. Paylasmadan edemedim...

Merhaba...

Türkiye'de sayıları 2.000 Civarında kalan Süryani yurttaşların en önemli ibadet merkezlerinden birisi olan Mor Gabriel manastırı tehlike altında... Bir takım kışkırtmalarla manastır arazisinin kendilerine ait olduğunu iddia eden bir takım kişiler manastır üzerinde hak iddia etmeye başladılar. Lütfen, coğrafyamızın en güzel renklerinden birinin daha soldurulma çabalarına karşı hep birlikte karşı duralım. Aşağıda yer alan açıklamayı tüm üye grup ve kişilere yollayalım, başlatılan imza kampanyasına katılalım...

" 1 daha eksilmeyelim ! "

http://www.morgabrieledokunma.com/

MARDİN-MİDYAT' DA 1600 yıllık MOR GABRİEL MANASTIRI çevresinde yer alan bir kısım köylerin muhtarları, yörede halkları birbirine düşürmek amacıyla kollarını sıvayan güçlerce teşvik edilerek( hakları olmamasına rağmen korucular), manastırın öteden beri bütün yöre halkınca kendisine ait olduğu bilinen arazileri üzerine, Süryanilerin arazi ve taşınmazlarına el koyarak Süryaniler arasında yeni filizlenen geri dönüşlere gözdağı vermek amacıyla, hak iddia etmektedirler. Bu yöredeki bazı muhtarlar yapılan kışkırtmalarla, manastırın üzerinde fiziki olarak kurulu olduğu arazide bile hak iddia etmeye başladılar. Açıktır ki, böylesi bir amaç artık doğrudan manastırın varlığını tehdit etmeye yöneliktir. Manastır şu anda altı ayrı davayla, ayrı ayrı uğraşmaktadır.

MOR GABRİEL MANASTIRI Süryani tarihinin bir mirasıdır bizlere. Kaç bin yıldır nice acılarla beraber kardeşçe yaşama da tanık olmuştur. Mezopotamya topraklarından yüzyıllardır kan fışkırıyor, acılar, yok oluşlar, zulümlerle sulanan bu topraklarda artık BARIŞ ÇİÇEKLERİ yetişmeli. Süryaniler işgalci değildir. Anavatanlarında korkusuzca ve de insanca yaşayabilmelidirler. Dini inançları ne olursa olsun kadim topraklarda bu rengin yok olmaması için hep birlikte İZMİR BARIŞ MECLİSİ olarak İZMİR den Mezopotamya' ya doğru bir imza kampanyası başlattık Desteklerinizi bekliyoruz.

Orumcegin Korkusu

2009-02-01T16:14:00.001+02:00

Pino'yu dinledim...

The Visitor

2009-01-30T14:45:00.003+02:00

Pekala... Yazmiyorum dedikce konu cikiyor. Buna da karsi gelemem artik. Ancak biraz once olanlari anlatmam icin once biraz background bilgisi vermem lazim. (Ne diyeyim yani, arkaplan bilgisi mi? Biliyorum biliyorum, Turkce'yi katlediyorum bazen)

Biz yeni yil gecesi ev tasidik. Ayni mahallenin Guney tarafinda. 3 katli bir evin catikatinda (ki catikati dedigim bi onceki evimizin butun esyalari sigdi gayet rahat, oyle bir catikati, yoksa Pollyanna'nin uvey annesinin kizi kapattigi catikati degil) Bir sureligine. Bir arkadasimiz burs alip New York'a gitti 3 ayligina, ya tasinacakti ya da kisa sureli kiralayacakti. Bize de uydu. Simdi dunya tatlisi 2 ev arkadasimiz var. (Bugunden sonra daha da dunya tatlilari)

Ben giris katindayim, biraz yemek yaptim kendime, bir DVD koydum izliyorum, evde de benden baska kimse yok. Charli var bir de. Charli evin kedisi. Ben onumdekini yiyorum, uzatmisim ayaklarimi Garden State'i izliyorum. Bir sesler duydum. bakindim etrafima cekirge girmis. Baktim baska bir tane daha. Disarisi acayip ruzgarli, herhalde kaciyorlar. Belki firtina geliyor, ben bilmem. Cekirge ile sorunum yok da aklima tabiki buranin meshur kocaman kalp krizi gecirten orumcekleri geldi. Dedim simdi bunlar da gelir. Hemen bahce kapisini kapattim, tam arkami donerken duvarda insana masallah dedirtecek bir orumcek. Huntsman to be specific. Korkunc gozuken ama zararsiz tipler bunlar. Kaldim tabi. Katiyen kipirdayamiyorum. Charli'ye seslendim hemen, O hallediyor bunlari. Charli yok ortada. Ben orumcege, orumcek bana bakiyor. Kipirdamiyoruz. Benim elimde tahta kasik, kendimi oyle savunucam(!) ziplarsa cunku zipliyor bunlar. Bekle anam bekle, nereye kadar? Gece eve kimse gelmeyebilir, Nir Avustralya'da degil, ben butun gece orumcekle goz goze mi kalicam? Charli, Charli...! Yok... Tuvalete gitmem gerek, kipirdayamiyorum. Yaklasik 1 saat sonra bir gelisme, kipirdamaya basladim. Polis usulu arkamdaki duvara yapisa yapisa ust kata tuvalete... Neyse onu hallettik en azindan. Sonra geri indim. Neden? Cunku orumcegi kaybedemem. Kaybedersem aklimi da kaybederim. Film biterken neyse, bizimkiler geldi. Kapida anahtar duyar duymaz "There's a Huntsman!" diye bagirdim. Ama efendim bunlar alisik. Aldigim cevap "oh, cool" oldu. Aman oldurme dediler. Sonra elimdeki tahta kasiga bakip bir gulduler. Yaklasip incelediler orumcegi. Ben de anladim, abartmisim biraz. Goruntusunden tabi. Buralarda buyumedik ki biz! Bu cussede orumcek kucukken hep vardi yazlikta ama bizim ev halki cogunlukla orumcekten korkan hatun grubundan olusurdu. Ben de ordan ogrendim ki boyle bir orumcek varsa katiyen gozlerini ayirmazsin, cunku kaybolursa evde; o ev ancak satilir. Kuzenim hallederdi bunlari. Kuzenim evde yoksa O gelene kadar beklenir. Herneyse, uzerine bardak kapatip, bardagin altina kagit sIkIstIrIp attilar geri bahceye bunu bizimkiler...Gayet basit. Kendimi sisi hissettim.

Film bitmis, bir sigara ictim ki icmiyorum bu gunlerde, ihlamur yapip geldim yukariya ve yaziyorum iste...Buraya resim koymak istemedim, bakabilen var bakamayan var. Bir Google edin eger cok merak ediyorsaniz. Huntsman yazin hemen cikar.

Charli simdi geldi. Bakin bir daha yanimdan ayiriyor muyum Charli'yi geceleri evde. Bunlarin sezonu Ocak-Mart arasi. Zavalli Charli. Hayvanda ozgurluk kalmayacak valla bir sure.

Yok yok... Benim bunun ustesinden gelmem lazim.

Hadi iyi geceler o halde.

Ben Bilmem...

2009-01-29T17:37:00.003+02:00

Ben yazamaz oldum. Hani soruyorsunuz ya "Suuuuu nerdesin" diye, iste boyle bir durumdayim. Yani isteyip de yazamamak degil de, bayagi bayagi yazmayi istememek. Kac defadir bloga girip yeni post attiricam, hemen baska pencerelere gidiyor aklim. Bu boyle bir donem diye dusunuyorum. Veya araya giren binbir tane isi suclayayim. 3 sene boyunca okulu sucladim herseye, simdi o bitti baska seyler geldi yerine. Burda oturmus gecenin 2 bucugunda yarin yapilacak seylerin listesini yapmisim, ki listeci degilimdir. Birseyler oluyor. Veya daha dogrusu birseyler olmuyor diyelim. Yazi da bunlardan biri. Gidip bizim kedi gibi kivrilip uyumali artik. Yataga yatip tavandaki pencereden yildizlara bakmali ama ne kadar sicak olursa olsun acmamali cami kocaman kocaman orumcekler girer diye gereksiz korkudan. Yalniz kalmaya firsatim oldu bu aralar. Gunler geceler yalniz gecebiliyormus. uzundur kendi sesimi dinlememisim. Dinliyorum kendi sesimi, zorlama kendini diyor. yazmak istemiyorsan zorlama. Bakin nasil kacarcasina bitiricem bu postu. Kicima bir tekme atin lutfen...

Merry Christmas, Happy Hanukkah and a Great Kwanzaa!

2008-12-24T05:24:00.002+02:00

Ne kutladigimiz onemli degil, beraber ve ozgurce kutlayabildigimiz surece :)

Excuse Me for not Having a Mustache

2008-05-02T04:15:00.003+03:00

Birgun Brezilyali, bir gun Cek, baska bir gun Hollandali oluyorum. calistigim kafeye gelen insanlar hep soruyorlar; "where's your accent from?" hmmm diyorum, dusunuyorum, sorsam "do you have an hour? i'll tell you all about it..."

{aslinda boyle sik tekrarlayan durumlarda herkes bir strateji gelistirmez mi? Konusma; sorana yenidir de, cevaplayan kendini zaten bu durumda 1000 kere buldugu icin bilir ne sorularin gelecegini veya konusmayi kisaltmak icin eksik birakacagi taraflari}

Eger kafenin dolu oldugu bir zamansa, herkes kosturuyor ve benim kisa kestirmem gerekiyorsa gulumseyip "I'm Turkish" derim. Bundan sonra gelen unlemle karisik soru cumlesi aksandan kopar da gorunuse gider. Ve bu tepki hep gelir. Bu tepkide saklanmasi gerekli gorulmeyen saskinlik ile daha fazla bilgi isteyen soru entonasyonu vardir. Bir sekilde tatmin olmaz soruyu soran.

"But you don't look Turkish!?"

En baslarda aciklayacak gucum vardi da anlatirdim da anlatirdim gocleri de kokenleri de aslinda Turklerin de ne kadar birbirinden farkli olabilecegini falan filan. Zamanla bozuk plak gibi hissettim kendimi. Bu yuzden mesgulsem gulumser giderim falan.

Eger aksamustu fazla insanin olmadigi, saatin yavas ilerledigi ara gelisirse bu konusma daha uzar ve baba tarafimin Iskoc kokenli oldugunu soylerim. Bu cevap hep bir gulumseme yaratir soruyu soranda cunku supheli birsey kalmamistir artik. Iskoc tarafina cekmisim de o yuzden boyle olmusum. Bazen her Turk'un biyikli oldugu sakasina inananlar herhalde vardir diye dusunuyorum. Gercek soyle ki; herkesin baba tarafina cektigini sandigi kasim gozum aslinda anne tarafindan gelir. Bunu soylerim, Turkiye'de suyun ote yanindan bir suru bir suru insan var diye aciklamalara girerim. Benim annemin ailesi biraz Hersek biraz da Makedon. Aslinda onlara benzerim dedigimde sasirma ifadesi gelir yine bir yerlesir karsi tarafin suratina. Ama Avustralyalilar, ayiptir ya baskasinin hayatini kurcalamak, daha soru sormazlar. Halbuki oturtmus kafasina kara kasli kara gozlu bir millet tornadan cikmis gibi. Bilmez ki nasil renger rengeriz, karasi da bulunur sarisi da.

publish post?

e iyi bari

Death Under Mysterious Circumstances

2008-04-28T15:26:00.002+03:00

Bugun boyle birsey vardi cok garip bir o kadar da subuk bir filmde. "Death Under Mysterious Circumstances" Nedir yani, mesela morglarda falan kisaltiliyor mu acaba. D.U.M.C oluyor mu mesela

-Valla Cengiz abi bu oldukca gizemli gozukuyor. hay allah, otopsi raporunu istiyorlar ama..
-DUMC yaz gitsin iste yaw, bunlarla mi ugrasacam kus kadar maasla..

This Bizarre Thing

2008-04-23T22:10:00.004+03:00

Bugun benim icin on, digerleri icin arka kapiya acilan sokakta yuruyordum. Bizim kocaman Cinli ailenin islettigi markete on bin sey almaya giderken arka planimda "miss you" caliyordu. Yani ben yuruyorum ve arka planda Rolling Stones caliyor. Yani herhangi bir elektronik alet araciligi olmadan. Hayir, kafamin icinde falan da degil. Oldu iste, olmaz ya. Filmde hissettim kendimi. Demek ki cok ozlenen bir kisinin gelmesi arifesinde arka planda muzik duyabilme mertebesine erisilebiliyor. Veya yukardan herkesin hayatina arka plan muzigi eklemeye karar verdiler. Olur ya, severler bizle eglenmeyi...

Gitmeliyim

2008-04-21T11:11:00.001+03:00

1-Hindistan
2-Peru
3-Fas

Siz de yazin n'olur 3 "gitmeli"nizi...

describe time?

2008-04-17T22:07:00.000+03:00

Suna bakin... Bu yaziyi yazmam gerekecegini biliyordum. Bu sene yeni yilin gelisiyle zaman kavramimi kaybettim. Kisin yazi, yazin da kis yasayip saskin vaziyette dolanirken bir de gelen saat hatta gun farklari, ordan buraya dun yhola cikip yarin varmalardan sonra pek de sasilasi bir durum mu?

(...)

Agzimi acip da aklimdakinin dilime varmadigi zamanlar hala oluyor. Zaman beni sasirtiyor. Israil'in Kuzeyinde bir yerde acayip yurek sis yapan bir Arap lokantasindan donuyoruz, Nir, ben, Nir'in kardesi Yav ve daha o zaman degil ama simdi Yav'in karisi Ortal. Uzak olmayip, kendini de oule uzakmis gibi hissettirmeyen zamanlardan bu. Daha yeni. Tam dugun oncesi. Nir'in “what time is it?” sorusuna “describe time” diye cevap veriyorum. Birden cikiveriyor, oyle hissediyorum. Yav da oyle hissedermis hep, sanki O'nun yasadigi zaman kavrami diger insanlardan farkliymis gibi. “Oyle” dedim “ben de”. Araba camindan Lubnan'a bakarak uyudum. Bir cok sey eskisi kadar sasirtmiyor beni.

Sasirtan seyler daha farkli. Mesela simdi Subat'a geri donup bayagi bir aylarca geriye gitmisim gibi gelmesi. Beni hunharca sobeleyen postu bir onceki okuyusumda, Tunel'deki kucuk evinde oturuyorduk Be ile. Simdi tekrar okudum ve cevaplamak uzere. Bunun icin iyi bir zamanmis gibi geliyor.

Olmasini Istedigim Mantikli Seyler
-Annemin Kasim'da mezuniyetime gelmesi, haliyle mezun olmak, fazla cile cekmeden mezun olabilmek.
-Cok sevdigim birkac dostumun biraz bu tarafa tasinmalari.
-Okul bitince 1-2 ayligina Hindistana gitmek.
-En azindan balkonu olan bir eve tasinmak

Olmasini Istedigim Mantiksiz Seyler
-Ilginctir ben de istemisimdir keyfime gore Osmanli Istanbul'una donmeyi, hatta bir orda bir burda yasamayi. Aynalardan gecmeler falan. (Buna Murathan Mungan tribi diyelim)
-Bir yaban gelincigi beslemek. Gittigim heryere goturmek. Ama olmaz iste, karantinasi var, bilmem nesi var... Sokamazsin oyle her seferinde Avustralya'ya.
-Bencilce, cok sevdigim birkac dostumun butun hayatlarini cevirip dunyanin bu kosesine tasinmalari.

Bir Daha Hayata Gelsem
-Bunu biliyorum! Hicbirsey degistirmezdim ulen! Ne dusunsem bir sekilde baglaniyor guzel birseye o yuzden degistirmezdim. Heeeyt beea! Cok guzel.

{Belki Macarcayi adamakilli ogrenirdim, birakmazdim yarida.}
{Anneanemi daha cok gidip gorurdum}
{Flutu ve sarki soylemeyi hic birakmazdim veya vaktinde birakip baska bir enstruman edinirdim en azindan}
[Bunlardan ikisini hala gerceklestirebilirim]

Yedek

2008-04-14T17:15:00.002+03:00

Bambaska bir post yazmistim. Ama bitiremedim. Araya yedek post geciyorum. Uyumaya gidiyordum. Yuzume benim icin zamanla savacak bir krem surerken dusundum zamanla olan iliskimi. 2 gundur uyumadim odevlerden ama uyumaya da gidemedim yazmadan. Cok garip bir cizgi film var televizyonda. Yakin bir arkadasim bana alinmis, ve 51 kiloyum. Sydney'e aklimda yeni yeni donuyorum. hakikaten cok uzun zamandir gitmisim hissi vardi. Cunku taa Isvec'le basladigim yolculuktan daha yeni donmusum. Arkadaslarimi goruyorum, hayatlarinda kocaman degisiklikler oldugu beklentisiyle konusuyorum. Zamanla iyi ama politik bir iliskim var. Yani iyiyiz ama mecburiyetten. Daha dogrusu zaman beni takmiyor, ben boyle uzaktan bir iliski yaratiyorum zamanla.

Uyumaliyim...

I Feel Different Now.

2008-04-06T02:54:00.002+03:00

31 Mart'ta Sydney'e tekrar dondum. Aslinda hic donmemistim ya. Kafamda hala yollardaydim. Ne okulun basladigini, faturalarin odenmesi gerektigini, ne de etrafimdaki bazi insanlarin hizla hayatlarina devam ettiklerini anlamistim. Istanbul'dan donerken Dunai'de bekledigim 9 saat sonunda hic Sydney'e ucaga binmemisim sanki, arada bir boslukta donup durmusum hep.

Artik burdayim. Ocak basinda yollara dustugumden beri bekledigim havaalanlari, tren istasyonlari, pasaport kontrolleri, surekli degisen para birimleri, hoscakal dedigim, merhaba dedigim, sarildigim, sanki hic araya zaman girmemis gibi deyip gulumsedigim dostlar, daha fazla zamanin hep yetersiz oldugu gunler sanki baska bir paralelde kalmis. Cok icine dustugumuz bir filmin sona erisinde isiklarin acilisindaki gibi oldum. Alismasi daha uzun zaman gerektirdi yalniz...

Israil ziyaretlerinin bitisi hep zordur bana. Donmek istemem. Gitmeden once seyahat sigortasi alip, donmeden ucagi kacirmak icin herseyi yaparim. Yalniz dondum tabi arada okuldan kaytardigim icin. Nir biraz daha orda. O nefret etti bu upuzun ucak yolculuklarindan. Bir daha kesin durucakmis biryerde yolun yarisinda. Bana o kadar dayanilmaz gelmedi, ve uzun da gelmedi ayrica. Belki alismisim. Hayatima dair ilk hatirladigim animda bile bir ucaktayim cunku. Havaalanlarina bayilirim. Ben kendim yolcu olmasam bile insanlarin pesine takilip havaalanina gitmeyi, veya birini karsilamak icin, cok severim. Aciklamasi cok basit tabi, havaalanlarindan kimse biryere ait olmuyor.(Ben de "Terminal" filmini hatirladim birden)

Bangkok'tan Tel Aviv'e giderken binis kartlarini kaybettim. Ucus kapilarina gitmeden gecilen emniyet kontrolunde bir cebimdeydi sonra birden yoktu. Bu isin pesinde kosturmamiz ayri bir hikaye.

Cocuklugumdan beri hep sIkIcI bir yasamim olabilecegi ihtimalinden korktum. Odum kopardi kendimi buyumus ve hergun ayni seyleri ayni sekilde ayni saatlerde bulurum diye. Sanirim yaptigim hersey de bu duygu ile beslendi. Artik boyle bir korkum yok. Bu son dolasmalarim dusundugumden daha fazla seyler degistirdi. Ama herkesin yasaminda olur, olmaz mi? Daha rahatladigimiz, kendimizi daha sevip kendimize karsi daha ince davranmaya dogal olarak basladigimiz zamanlar. Bir guven gelir o zaman, neye karsi? Kahinat? Tanri? Belki bunlar ayni seyler. Ben bunlari dusunmuyorum ama, ben hayatimda ilk defa birinin benden uzak olup da, bunun bende guvensizlik ve sinir yaratmayisini dusunuyorum. Cunku oyleydi hep, birine hoscakal deyip birakinca, bu insanlar yok olurdu, bir daha donmezlerdi, aramazlardi. Nir'in burda olmayisi bende hicbir kotu duygu uyandirmiyor. Sadece donusune gun sayiyorum. Bilmiyorum bu size birsey ifade ediyor mu.

Sydney'den tekrar selamlar. Bir sure burdayim artik.

50 Gun 11 Sehir Sonra...

2008-03-15T02:20:00.002+02:00

Babanemin hergun 5te "meyve suyum" dedigi suyla karisik viskisine ben de sarapla eslik ettim. Babanem akciger kanseri, sanirim 89 yasinda ama sigara da ictik, meyve suyumuzu da ictik. "Ben bu kadar sene yasamisim, bu yasa gelmisim, kimsenin bana akil verip hayatim hakkinda yorum yapacak durumu yok, olmasin" dedi babanem hep, ben de "haklisin. oyle" dedim. E hakli kadin. Ne diyim? Zaten bana da karismayin o yasimda.

New York'tan Istanbul'a giderken aradaki aktarmadan canim sikiliyordu. Ama baktim Amsterdamdaki Schipol tam transferlik havaalani. Bayagi guzel beklerken kestirecek koltuklar var, yani utanmasam yatak derim. Zaten uyuyanlar vardi, ben cesaret edemedim ama zamanla o da olur. Bu kadar dunyanin obur ucunda yasayacam diye gidince iste boyle oluyor. Muhabbetler bilet fiyatlari, havaalanlari, zaman farklarindan ibaret bir mertebeye ulasiyor.

Istanbul'da Bir Turk'e yakisir sekilde karsidan karsiya gecmeyi unutmusum, biraz vakit aldi pratigimi kuvvetlendirmem. Bisiklete binmek gibi birsey zannediyordum ama degilmis. Taksim'de karsidan karsiya gecmek icin bir 20 dakika beklemisimdir. Elimde bavulla bir turlu gecemedim, bekliyorum ki isik degissin ama isik da bulamadim da hani su zebra gecislerinden buldum, bekledim boyle malak gibi... Sonra baska biri de gececek oldu da onun boyle yanina siginaraktan ama caktirmadan geciverdim.

Kapali ortamlarda sigara tutturebilmek acayip hosuma gitti. Her seferinde boyle burdaki gibi, canim sigara ceker de disari gitmeye usenirim, o oyle havada asili bir dusunce kalir, arada da beni durtukleyerekten ama hicbiyere varmayan fikirlerden iken; masada gozume ilisen bir kul tablasi ve burnuma gelen 2. el sigara dumani ile canlanip icten ice sevindim. Gonulden sevindim ama henuz boyle bir yasagin insanda yarattigi etkiyi bilmeyen dostlarima belki abartili uforik bir sevinc gibi gorundu. Bilemem.

Istiklal'deki Gloria Jeans'deki saray servisine salak oldum. Kapi karsilaniyorsunuz, boyle bir garip oluyor. Menusu var. Masaya geliyorlar, sapsal bir hal aldi beni orda. Sydney'de ha McDonalds, ha Gloria Jeans gibi bir durum var biraz. Ama koltuklari burda da rahat, simdi hakkini almayayim. Sigara falan icilmez tabi, nasil icilsin oolum? Istiklal'dekinde iciliyor ama. Orda ve diger 666 subesinde Gloaria Jeans'in. Bu durum hosuma gitti tabi. Kul tablasi da var haliyle masada. Ama bir kul atiyorsun hemen degistiriveriyorlar, yani bu biraz obsesif boyutlara varmis, olsun, ben bir turlu vermedim kul tablasini, boyle ictik ictik doldurduk, "ben resmini cekicem bunun" falan diyorum psikopat halde. Neyse anladiniz durumu iste. Sonra cocuk geldi dedi ki iste cekemezsiniz falan diye. uzerinde Gloria jeans logosu olan hicbiseyin resmini cekemezmisim. Ama dedim ben gidicem gurur duyucam bu durumla, benim okuldaki baca arkadaslarima gostericem bunun keyfini, catlasinlar, olmaz mi? Yok, olmaz. Peki, tamam.

Okul Gercegi

2008-03-09T01:44:00.001+02:00

50 Gun 11 Sehir Sonra...

2008-03-08T00:35:00.000+02:00

Ben Sydney'deyim dedim ya, aslinda henuz Dubai'ye bile varmis degilim. Yani etrafa bakip Sydney'i ve tekrar ne kadar uzaklarda oldugumu gorsem akil daha gelmemis buralara. Benimki bir nevi "pilgramge"a dondu - nedir bunun Turkcesi?- herkesin "tatil" diye -Hac Umre seferi gibi bisey mi yani?- hitap etmesine adlandirmasina ragmen. Ben insan gezdim. Bati dunyasinin "seperation anxiety diye isimlendirdigi ve -belki de yarattigi? - psikolojik durumuma da yardim edecegini dusunmemis miydim? Dusunmustum. Ama daha beter etti.Simdi hayaler gibi dusunuyorum, akil beden birbirinden habersiz vaziyette.

Ben bir de tam iki hafta 1 gun sonra Israil'e gidiyorum haberiniz var mi?

Sydney'den ilk duragim Kopenhag'a giderken Bangkok'da aktarma yaptik. Havaalanindan dunyanin turlu turlu prizlerine kendini uyusturuveren kocaman, kirmizi, belki de kullanmak icin ehliyet gerektirecek kadar hasmetli bir "sey aldim. Bazen calisti bazen calismadi. Bilgisayarin fisine uymadi bilmemne...

Isvec'te bir vaftiz torenine katildim. Stokholm'un disinda bir yerlerdeydi, sonra da arkadasimin -kendisinin prototip dedigi- ailesiyle butun bir ogleden sonra gecirdim. Kimmis Isvecliler soguk diyen? Ickinin uzerinden gelemeyecegi sogukluk mu var? Isvec'te de boyle bir yasam felsefesi icindeydik iste.

Isvec'ten Danimarka'ya trenle gececekkene efendim, sabah 6 bucuk gibi vardim tren istasyonuna, baktim ki megersem bilet icin yeter dedigim param boyle bir 10 kurus kadar eksik cikiyor. Simdi bu bileti makineden almak gerek bu saatte o yuzden hic kurtarilacak gibi degil bu 10 kurus acigi. Daha doviz burolari falan hicbisey acilmamis, ya bizijm Tina'ya geri donucem otobusle, ondan para alip geri gelicem, o zaman oldukca gecikicem hem treni, sonrasinda da ucagi kaciricam, ya da dilenicem milletten. Boyle bir korktum once hersey aksi gidiyor diye ama sonra baktim cebimden tam 10 kurus cikti. Danimarka kronuydu cebimden cikan ama olsun O da oluyor isvec'te. Treni kacirdim ama bir sonrakine bindim.

Kopenhag'a vardigimda sonradan anladim ki megersem hic korkup uzulmeme degmezmis tren bileti paramin eksik olusuna. Bizim ucus iptal edildigi icin bir geceyi Kopenhag'da gecirmis oldum. Aman KLM ile ucmayin. Her seferinde bir bokluk cikiyor. Ben memnumdum halimden gerci ama ya acele isim falan olsaydi dedim.

Kopenhag'dan New York'a ucusum Amsterdam aktarmaliydi. Amsterdam'da da bir guzel kaldik. E bizim bir onceki ucus ertelenince Amsterdam'daki aktarma da oldu size nanay. Once Amsterdam'da da kaliyordum az kalsin bir gece, sonra beni aksam ucagina koymaya karar verdiler. Butun gun havaalaninda mi beklicem dedim, ben cikarim. Ciktim nihayetinde de, baktim Amsterdam bildigim Amsterdam ama her tarafini kazmislar vre, olmus gecen senin Beyoglu butun sehir. (Benzetmeye bak, sanki gormuslugum var da Beyoglu'nun o halini) E guseldi.

New York'da ilk iki gece Ken ve Liz'de kaldim. Onlarin 3 kedisi de benim bavulu mekan bildiler. 3u de boyuna puskurte puskurte kokuttular bavulumu. Artik bavulumu koklayarak buluyorum.

Durun daha var daha...

2008-02-10T16:39:00.000+02:00

Sonuc: Bosverip Bodrum'a gelindi!

2008-01-24T23:45:00.000+02:00

New York'da gecmisle hesaplasiyorum...Zor hesap makinesiz ama!

2008-01-14T14:15:00.000+02:00

Stokholm'den Kopenhag'a yoldayiz. Muhtesem uclu Tina, Noomi ve ben! Trenden disari bakip hikayeler biriktiriyorum...

2007-11-15T23:29:00.000+02:00

19'umda New York'a yerlesmeye gittigimden beri, yerlesmek haricinde herseyi yaptim! Hala en onemli kararlarimi bir demir paranin havada takla atip avcuma -veya kotu tutucu oldugumdan yere, koltugun altina, oraya buraya- dusmesine gore almam garip mi?

(Bence degil)

En kararsiz aninizda ne yaparsiniz? Hayat sizi yonlendirsin diye birakir misiniz? Yoksa karar verip on bin kere degistirir misiniz? Her yigidin bir karar verisi vardir, o nerden gitmis yogurt olmus anlamadim...

2007-11-08T03:26:00.000+02:00

"Depresifim biraz" yazip ciktim isin icinden, halbuki o depresiflik 1 hafta surdu, surmedi. Yazilarin gerisinin gelmemesi daha cok zamansizliktan oturu. Simdi gribim, bu da demektir ki zorunlu tatil gorunuyor bana. Zorunlu cunku bu hafta donem sonu proje teslimleri var. Dun teslim etmem gereken 3, bugun teslim etmem gereken yine 3 projeye basladim desek... Photoshop acip, yeni bir bos sayfa acmis olmami baslamis olarak sayabilir miyiz? N'olur sayalim!

Herneyse, surekli hapsirikla, musluk gibi bir burun ve agriyan sinuslerle yaraticilik falan kalmiyor. Zorlamaya gerek yok. Ama isin kotusu onumuzdeki 2 hafta boyunca portfolyo hazirliklari var sene sonu icin, hersey son dakikaya kalacak. Uzerine bir de hala beni bekleyen bu projeler. Yok yok, dusunmuyorum bunlari...

Efendim, bu kadar zaman gecer de bende havadis olmaz mi? Bir kere isten ayrildim. Bu kadar mutlu olacagimi bilsem daha once ayrilirdim. Ama insan korkmayagorsun belirsizlikten; sirf sonrasinda ne olacagini bilmedigimizden ve de bilinmeyen seyler insanogluna korkutucu gorundugunden, mutsuz oldugumuz ama "bildigimiz" seyleri goturmekte ustumuze yoktur. Baktim ki sonunda insanustu saatlerde calisiyorum, patronlarim da bayiliyorlar bir kisiye uc kisinin isini vermeye, ustune ustluk deli gibi calisip bu noktaya geldigim okulumu, derslerimi etkiliyor; dedim tek deli ben miyim boyle yasayan(?)!

Aslinda dogruya dogru simdi, o kadar kolay olmadi isi birakma kararini almam. Butun bu yazdiklarimi bilmeme ragmen yine bu is rezumemde iyi gorunecek diye, bu adamlar bir yayinevi acmak istiyorlar ve bana da iyi bir pozisyon teklif edip gozumu boyadilar diye, ve tabiki belirsizlik korkumdan -ki bir insan nasil 16 yasinda basini alip Amsterdam'a gider de isten "sonrasi bilinmez" korkusuyla ayrilamaz orasi da sasirtici- yine ayrilmadim. Sonra...

Sonrasi kendimi iyi hissetmemeye baslamam, doktora gitmeyi zamansizliktan oturu erteleyip; ancak yerde surunen paspas haline geldigimde gitmem. Erteledigim icin de tabiki en basit seyler kalici problemlere donustu vucudumda. Yani, mumkun olsa eminim vucudum beni mahkemeye verirdi. Velhasil-i kelam, durum boyle olsa da simdi, oncesine gore cok daha mutluyum. Evet, onumde bitiremeyecegimi bildigim projeler de olsa, evde boyle grip grip, issiz issiz mutluyum.

Aslinda esas yazmak istedigim dun gece gordugum ruyaydi. Atesim cikmis olsa gerek; ruyamda hem Afrika'ya, hem Kanada'ya hem de Hindistan'a gittim. Once Kanada'daydim, bir tren tunelinde. Yanimda okuldan alakasiz bir arkadasim vardi. Karanlik, ve tren geliyordu. Duvara yaslanip trenin gecmesini bekledik ve kahkaha atiyorduk bu arada. Ben boyle birseyi hic hayatta yapacagimi dusunmedigime guluyordum. Tren gecti, ben hala hayattaydim. Sonrasini hatirlamiyorum ama bir noktada birkac kisiyle Afrika'da buldum kendimi. Tozlu toprakli bir yolda yuruyorduk, gunes tam tepedeydi ve hersey koyu kirmizimsi kahverengiydi. Sonra iki tane, ne olduklarini hatirlamadigim ama vahsi olduklarini bildigim hayvan bize dogru harekete gecti. Biz kosmaya basladik ama yeterince hizli kosamiyorduk. Sonunda bir ucurum sonuna geldik ve atladik. Inanilmazdi. Uc kisiymisiz demek ki cunku diger iki kisi benden biraz uzaga biryere dustu, bense agaclarin arasina biryere. Yine karanlikti. Ben dusundugum kadar korkmadigimi farkedip sevindim. Diger iki kisiyi bulup bulamayacagimi dusundum. Sonra da o kadar yuksekten atlayip nasil ayaklanabildigime sasirdim. O zaman Hindistan'daydim. Sonra bir bot vardi, nehir falan. Ellerimizi ayaklarimizi botun icinde tutmamiz falan soylendi...
Uyanir uyanmaz yazabilsem herhalde daha fazla detay hatirlardim. Ama kendimi toparlayamadim iste. Burun valla musluk gibi. Gunde bir kutu mendil bitirilir mi?

Bu aralar biraz depresifim...

2007-09-23T04:56:00.000+02:00

...kusura bakmayin

Kokularim

2007-08-26T05:58:00.000+03:00

Goddess Artemis, bana blogum oldugunu hatirlattigin icin ne kadar tesekkur etsem az. Bu aralar kafami kaldirip sevdigim kokulara burunmeliyim. Beni rahatlatip guvende hissettiren birkac koku:

-Annemin hep yaktigi tutsulerden sandalagaci ve ylang ylang.
-Cocuklugumun yaz gunlerini hatirlatan yasemin ve hindistancevizli gunes yagi kokusu (hindistan cevizli gunes yaginin butun 80'lerde buyuyen cocuklara ayni seyi cagristirabilecegini dusunuyorum)

Ozledigim kokular:

-Bodrum! Bodrum'un kesinlikle kendine ait bir kokusu var ve ben bunu ozluyorum.
-Annemin uzun yillar kullandigi Paloma Picasso parfumu. Bir kere TRT Ankara'da arkadasim Burcu'yu ziyaret ederken birine sirf bu parfumu kullaniyor diye sarilmistim.

Hayatimin onemli kokulari arasinda tabi ki birkac yemek kokusu da var. Mesela:

-Annemin peynir suflesi
-Nir'in cheesecakeleri
-Yeni pismis tahinli, camfistikli (var mi oyle birsey?) zeytinyagli humus ve sicak pide
-Annemin besamel soslu tavugu

Baska ne kaldi? Bir de benim kokularim var tabiki:

-Illa ki white musk!

Artik haftaici okul cikisi gidiyorum ise. Haftasonlarim bos kaliyor. Genellikle odev yapiyorum ama bazen insanin dikkati dagiliyor tabi. Mesela dun bizim kizlarla bulustum, hemen cabuk bir kahve icip eve donup odev yapicaktik. Mumkun mu? Aksam dondum eve sonra, Simpsons izledim. Odev falan hak getire.

Bunun resmi anonsu hic yapilmadi, fakat, bizim yine gitmelerimiz geldi. Bu sefer de New York'a gidelim dedik. Sanirim ayni yerde uzun sure kalabilecek insanlar degiliz ama bu yonden birbirimizi bulmus olmamiz guzel. Sansimiz yaver giderse gelecek sene bu siralar New York'a varacagiz. Ama Sydney'den Subat civari ayrilmamiz gerekiyor bu durumda. (Vize sartlari) Aradaki diger seyahat planlari uzerinde calisiyoruz bu arada. Tabiki acayip enerjimiz var, heyecanliyiz, bir an once vakit gelsin istiyoruz. Iflah olmaz gezginler olmusuz.

Evet.

Ben de isi Findukzade , Chef ve Zilsiz Zarife'ye devrediyorum

Gecmis Hep Zamansiz Yakalar (Hunharca)

2007-08-08T13:01:00.000+03:00

Dusta, sadece kendimle kaldigim zamanlarda, arada basim hala suyun altinda ama gozlerim acik karsimda -son birkac senedir cok sik degisen- banyo fayanslarina bakarken gelir hayatimin sok, suregelen ama gozardi edilmis durumlarina uyanmalar. Mesela, yere yakin koselerinin birinde dusun kimbilir ne zaman sicrayip, kuruyup yapismis sabunla karisik olu deri parcasina bakip bunu gecmise benzetebilirim. Bu dusuncenin beni bir Omer Seyfettin karakteri acimasizligiyla saplaklamasina dehsete duserim - zira insanoglu cok kisa bir zaman icinde bundan sonraki her adimini etkileyecek birseyin farkina dehsete dusmeden varamaz. Varanin alnini karislarim. Bazi seyler biz uzaklastikca daha cok tutunur bize, kactikca kovalar. Arada tokezler duseriz; yerdeyken hemen kalkmak yerine arkamiza bakariz, gormek icin ne kadar yaklastigini sabunlu olu deri parcasinin. Ellerinde patlamis misir, rahat koltuklarinda izleyenler "arkana bakacagina kacsana saskoloz!" diye kendilerini kaybetmis hizda patlamis misirlari ardi ardina agizlarina avuclayarak izlerler. Ben hayatimin dehsetini, sirtimin nasil her tarafini 1001 sekle girmeden sabunlayabilecegim dusuncesiyle askiya alirim, en arkalara iterim. Iterim ki aci hafizam dustan cikip ne giyecegimi dusunecegim zaman hazir ola gecip korusun beni potansiyel zarardan. Buyumus guclu bir insan olduguma inanmaya devam edeyim sokaga cikip dunyayla karsilastigimda.

Dunyayi Baska Gun Kurtaririm Artik...

2007-08-04T03:00:00.000+03:00

Dun isten 7de ciktim. Hep Amanda yuzunden. Kim Amanda? Iste tanidigim herkesin yaka silktigi bir hatun. Gecen aylarda Eumundi'de bir sube actik, oranin manageri. Bu kadar mi mantiksiz bir insan olur. Panik icinde arayip, benden bir dergi icin tam sayfa reklam hazirlamami istedigi cok oldu. Tabiki, bu senin isin, burda bir gariplik yok diyorsunuz. Beni deli eden tarafi isin, Amanda'nin her boyle birseye ihtiyaci oldugunda, benden bunu yarim saat icinde hazirlayip dergiye gondermemi beklemesi. Herneyse, dun bu yuzden 7'ye kadar isteydim.

Nir artik bana cok yakin calisiyor. O'nunla bulustum cikinca, ve de isten arkadaslariyla. Peter adli Yunanli bir adamla tanistik. Kafalar 1 milyonken kulturlerimizin ne kadar yakin oldugundan bahsettik.Peter surekli bugun bir Turkle karsilastigina ne kadar sevindigini soyluyordu. YouTube'da Kazantzidis'in Turkce soyledigi bir video izlemis. Sonra dedi yorumlara baktim, herkesten o kadar guzel yorumlar gelmis ki! Bakiyoruz, ayni yemekleri yiyoruz, ayni muzigi dinliyoruz, konusurken ellerimizi kullaniyoruz deli gibi, cabuk kizip cabuk sonuyoruz, peki neden hala bu kadar sorun var aramizda diye sorduk. Bu soruyu hakikaten merakla sormadik tabi, ardindan politikacilarin "aziz"ligine kadeh kaldirdik. Sonra Filistinli bir adam geldi, O'nun adi da her nasilsa Charlie. Nir ve Charlie de ayni muhabbete girdi. Sarhoslugun verdigi duyguyla biz hepimiz orda sanki dunyayi kurtarabilecegimiz inancina girdik.

Tabiki ayildiktan sonra dunyayi kurtarabilecegimi falan dusunmuyorum.

Dunya kurtulsun kurtulmasin, ayilir ayilmaz YouTube'dan hemen buldum Peter'in bahsettigi sarkiyi. hakikaten insanin tuyleri diken diken oluyor. Buyrunuz, size de olsun.

Peter'a soz verdim Haris Alexio ve Sezen Aksu'nun beraber soyledigi "Gidiyorum Bu Sehirden" parcasini e-mail ile gondermeye. Simdi aynen oyle yapicam.

Signs & Places

2007-07-29T01:59:00.000+03:00

2007-07-28T10:12:00.000+03:00

Dusunce kivrimlarinin tumunu kaplayan planlarim henuz kivama gelmediginden yazmaya zorlaniyorum.Sanirim.

2007-07-22T02:48:00.000+03:00

Kendimi bir saplaktan otekine derken tatilin son gununde, baslanmamis bir odevle buldum. Bugun Aroma Festivali var, gitmeli. Odev aksama kalacak. Ben yazmadigim sure icinde Sydney Film festivali'ne gittim, Turkiye'den Bes Vakit, Israil'den Beaufort adli filmleri gordum. Beaufort cok iyi cekilmis bir savas filmi. Savastan cok asker psikolojisini, ironiyle askerin kendini duruma alistirip, ayakta tutmasini izliyoruz. Bunu en cok dedeinan icin yaziyorum, izlesin diye. Onun haricinde ic sIkIcI bir film. Bir de israil buyukelcisi bulunuyordu salonda, dolayisiyla konsolosluktan bir konusma yapma ihtiyacini hissettiler. Genc bir cocuk cikti, Konsolosa hosgeldiniz falan dedi. Sonra bir basladi, konus konus bitmiyor, biz film izlemeye gelmisiz, birakin ya, illa her seye politika sokmak... Sonunda insanlar "Biz film izlemeye geldik, filmi baslatin, propaganda yapmayin" deyince kisa kesti. Hayir, bastan birkac saniye dusunseler kendileri anlardi bence bunun ne kadar kotu bir fikir oldugunu.

Bes Vakit'i izlerken, sirf gordugum denizin Akdeniz mi Ege mi oldugunu bilmeye calisip Turkce duymaktan zaten mesttim. Ondan once Bayrak diye kisa bir film izledim. Turkce'de yurt sevgisine soyledigimiz bircok sozun Ingilizceye cevrilince ne kadar vahsi geldigine kulaga inanamadim. Bence ceviri kotuydu. Yoksa nasil bir cumle baska bir dile cevrilip, tamamen baska bir duygu uyandirabilir ki?

Bu ay cok hizli gecti. Yeni isimin ikinci haftasinda coktan pisman olmustum kabul ettigime. Her isveren gibi benim patronlarim da ki bu patron kafilesi 3 erkek kardesten olusuyor; daha az eleman ile daha cok is yaptirma sevdasindalar. Ne kadar sikayet etsem de, bu 1 ayda normalde bana kalsa katiyen yapmayacagim gibi calisarak para biriktirdik.

1. tekilden 1. cogula hic dusunmeden gecmek arada suphe uyandiriyor bunda ama bunun ciddi bir kisilik bolunmesi sorunu olmadigina inaniyorum.

Bugun secim var. Yazacak tek kelime bulamiyorum. Insan bu kadar uzak olunca sanirim bu durum gercekligini kaybediyor. Koalisyondan baska birsey icin umutlanmak herhalde zaman kaybi artik.

Sayiyla Kendime Gelmeliyim!

2007-07-20T01:17:00.000+03:00

Blogumun adresini yazmaya basladigimda, firefox adres barinda hemencecik hatirlayip tamamlamadi bu sefer, demek ki; ben hakikaten okul tatile girdi gireli kendimi ayiplanacak vaziyette ise vermisim. Hele hele tatilimin son haftasi oldugunu ancak fark edip, panik yaratmak yerine, kucuk bir "offffff" cekip olayi kendi haline birakmam; durumun vahimligini arttirip; kendi suratima guzel bir 5 kardes saplagi atmami icin icin istettiriyor.

Soyle sol taraftan saplat aplacim.

Yasam Belirtisi

2007-06-24T06:22:00.000+03:00

FIRK...

2 posters - chemical drugs are bad!

2007-06-14T15:30:00.000+03:00

2 Posters - Against Racism

2007-06-12T15:47:00.000+03:00

Bunlarla dalga gecmekte ozgursunuz... Cok son dakika yapilmis bir. Bu kuklalari sairim 45 dakika icinde gecenin bir yarisi yaptim, evdeki eski giysileri kesip bicip. Fotograflar benim 2 megapiksellik kamerayla cekilince de boyle oldu ama zaten acleye getirmistim. Bu yuzden dalga gecmekte ozgursunuz.Hadi bakalim.

2 Posters - Sexually Transmitted Diseases

2007-06-12T15:17:00.000+03:00

2007-06-11T04:42:00.000+03:00

Su Through Conny's Eyes

... there was this girl, that jumped out of a comic book one day to
live in the other world. And every year when it turnes autumn she
loved to play with the leaves...

2007-06-10T06:19:00.000+03:00

Su son birkac gundur Sydney'in bulundugu New South Wales firtinalarla sallaniyor. Dun sabah uyandigimizda karsi evin catisinda kocaman bir agac gorduk. Yan evden firtinaya dayanamayip cokmus catilarina. Pencereden kafami uzatinca sokakta birkac tane acil kurtarma ekibi goruyorum. Tupturuncu uniformlari, beyaz kasklariyla olcup bicip gece kokunden cikip kendilerini oraya buraya atan agaclari elektrikli testere ile parcalara bolup tasiyorlar. Biz de bu kutuklerden iki tane kaptik. Uzundur kendime bir Buddha heykeli, mumlar ve tutsuler koyabilecegim bir kose yapmak istiyordum, simdi yapabilirim.

Bu evin kedili ev oldugunu hatilayan var mi?

Word of Mouth

2007-06-01T05:50:00.000+03:00

Bu sene bir de staj cikti basima. Bunu daha once yazmisimdir ve de guzelce sikayet etmisimdir eminim ama her seferinde tekrar sasiriyorum. Bu staji edinmek icin de, Applied Design dersi icin self promo yapmamiz gerekti. Efendim, ben herseyden cok agizdan agiza gecen reklama inanirim. Self promoyu bu yuzden "word of mouth" teorisi uzerine kurdum. Cadilar bayraminda mesela ortalikta disetli disler seklinde jelibon kilikli sekerler vardi. zaten dudak seklinde olanlar var. Gecen hafta Cumartesi gunu deliler gibi butun Newtown'da dolastim, "I'm looking for those lollies that look like teeth and gums. Oh, I also need the lip ones" Newtown neredeyse butun "bakkal"lari "cattik yani" bakislari firlattilar bana. Bazilari cok eglendi. Sonuncusu bu fikri cok begendi. Neyse yaptik bitti. Burada Newtown'da Purple Goat diye bir tasarim studyosuna verecektim benim bu self promoyu ki...

Bizim kitapcinin 6. kusak sahipleri 3 erkek kardesten bizim subeye bakani telefona mesaj birakti. Ben bu mesaji dinledim, heyecanlandim, geri aradim. Bana kitapcinin tasarim islerine bakan hatunun isten ayrilacagini, yerine benim bu pozisyonla ilgilenip ilgilenmeyecegimi sordu. Nasil ilgilenmem?

O aksam hemen ozgecmisim e-mail ile gonderildi. Ertesi gun de yaptigim birkac isten ornek gostermek ve "pozisyonun inceliklerini" gorusmek icin randevulastik. Ben hem havalarda ucup sansima inanamiyorum hem de deli gibi korkuyorum tabi ki; ya beceremezsem diye.Murphy yine yapti yapacagini. Bana son birkac haftadir dukkani acma ve kapama prosedurunu ogretmeye calisiyorlar da ben her seferinde isin icinden siyriliyorum bir sekilde, bizim manager Rob'a ozellikle bu aralar hic sorumluluk istemedigimden yakiniyorum falan. Herkese gostermisler bir ben kalmisim.

Sonra bu is cikti. Nasil kabul etmem? Cok sevdigim bu kitapcida calismayi birakin, onlarin web sayfalarini, reklam, brosur, torba tasarimlariyla ilgilenmek? Nasil kabul etmem?

Hem bize okulda ogretmediler mi hicbir tasarim isini geri cevirmeyin yapamayacaginizi dusunerek diye :)

Bizim hoca cok begendi. Bu herkesin tarzi degil ama zaten senin deli tarzini anlamayan bir yerde calismamalisin dedi. Ben yine havalara uctum.

Kaçış Yolu

2007-05-29T12:26:00.000+03:00

Kislari her ne kadar Ankara'da sadece annem ve bana ait bir evde, ikimizin koltuklarda birbirimize sokulup, sanirim annemin babasina ait bordo ve lacivert sallara sarilarak, zaten yuz defa gordugumuz Turk filmlerini tekrar tekrar izleyerek gecse de, yaz aylarinda kalabalik bir ailemiz vardi. Haziran deyip de okullar kapandi mi hemen solugu Yoncakoy'de alirdik.

Yoncakoy'e varmaktan cok yolculugunu severdim ben bu isin. Cunku zaten vardigimiz andan itibaren herkeste bir kosusturma, 8 ay bos kalmis bir evi acma, kacisan orumceklerle falan ilgilenme, bir tantanadir baslardi, sevmezdim. Ben hemen denize gitmek isterdim halbuki. Ankara'dan Yoncakoy'e etrafi seyrede seyrede annemle beraber eslik ettigimiz Simon & Garfunkel, Supertramp, Tanita Tikaram, Eric Clapton; bugun beni hala cocukluguma cekip ortasina birakiveren sarkilari soyleye soyleye giderdik. Ilk o alabalikli yerde dururduk. Ortasinda icinde alabaliklar yuzen havuzu olan, yapisi askeriyeyi andiran cay bahcesi/dinleme tesisi yerde dururduk.

Burayi dusununce aklima sadece anneannem ve dedemin de bizimle geldigi yolculuk geliyor. Dedemin mavi,cok sevdigi, kimbilir kac senesinden kalan -sahi kac modeldi o anne?- Murat 134'uyle gelmislerdi. Cok iyi bakardi arabasina dedem, sonuna kadar da aslanlar gibi gitti.Anneannem kocaman butun yuzunu kaplayan morumsu gozlukleri, omuzlarina dusen, kestane rengi bana da verdigi dumduz saclariyla dedeme neyi nasil yapmasi gerektigini anlatiyor ogretmenlere ozgu sakin ama otoriter ses tonuyla. Lacivert pantolonu, ve boynunda kendimi bildim bileli taktigi uzun, kivrimli altin zincir ucunda koyu mavi bir goz boncugu.

Anneannemin gülüşü
Anneannemin Gülüş'ü
Annem Gülüş
Ben

Havuzdaki alabaliklara bakiyoruz beraber, o zaman bana kafayi siyirip baliklari inci ile besleyen, baliklar bunlari yiyip geri cikardikca da uzulen deli Osmanli padisahini anlatiyor bana.

Bircok defa gitmis olmama ragmen sadece bu ani kalmis aklimda.

Kilometrelerce yayilan mermerleri, tozu dumani, kocaman makineleri gorunce hemen anlardim Afyon'a yaklastigimizi.Bu yuzden Cografya sinavlarinda Ege Bolgesin'nin zenginlikleri arasina hep Mermer yazmayi bilirdim. Daha butun o kocaman Varan, Ulusoy tesisleri acilmamisti ki biz Afyon'a gelince sehrin icine de girerdik. O zamanlar Ikbal Lokantasi henuz Ikbal Tesisleri degilken, 3 katli kucucuk, tahtadan daracik merdivenleri olan bir lokanta idi. Orada durmadan, yol yol sayilmazdi-sayilamazdi. Mutlaka pilav uzerine kuru fasulye yenir ardindan da kaymakli ekmek kadayifi, patlayacak hale gelmeden de kalkilmazdi. Sonra herhalde annem bir sigara yakardi daha herkesin her yerde sigara icebildigi bir zamandayken biz.

Afyon yolun yarisi demekti. Afyon, kisin kurak iklimin acitan soguguna burunse de Ege demekti. Yolun kalan kismi, gozumu kirpmadan izledigim zeytin agaclariyla dolu denize ulasmaya calisirken. "Denizlere cikar sokaklar..." diyor annem. Bir de Roma'ya. Gülüyorum. Annemle konusuyoruz hep. Ben kendimi bildim bileli annem benimle yasiti gibi konusur, anlatir. Denizli nufus/rakim tabelasini gordugumuz anda hemen baslardik "Denizli'nin horozlari, bellidir belli..." avaz avaz soyleyip kahkahalarla gulerdik sonunda. Ben her yaziyi, tabelayi okurdum yol boyunca.

Yoncakoy'den once Izmir'de dururduk. Cocuklugumun sehrine varirken genellikle gunes batiyor olurdu. Alsancak'a varip ismi 4 haneli bir rakamdan olusan sokaga arabayi park ederken, hemen yukari bakar, yengemi, kuzenlerimi, Hidayet Abla'yi gorurduk. Bir de Pitir vardi o aralar. Yoncakoy'de daha avuc kadarken eve getirdigimiz Pitir pisi. Kuzenlerim hemen asagi inerdi, sarilmalar, "ne kadar buyumussunler",anneme "zayiflamissin Gülüs!""ler, "Eh yenge, artik burda senin guzel yemeklerinle kilo alirim"lar...

Burda eklemek isterim ki, bizim ailede yenge yenge degil, teyze de teyze degildir. Ben herkese annem onlara nasil sesleniyorsa oyle seslenirim. Annem de yengeme babasi oyle dedigi icin yenge dermis. Akrabalik terimleri en guclu noktamiz degil demek ki.

Genellikle 2-3 gece Izmir'de kalinir ve hemen Yoncakoy'e kacilirdi. Uzun seneler yengemin evinin onunde kocaman bir TRT insaati vardi. Sonra oyle biraktilar, bitirmediler. Kacardik o yuzden Yoncakoy'e, sonra koca bir yaz gecerdi.

Ben de cocukluguma kaciyorum oyle.

2007-05-26T13:39:00.000+03:00

Butun New York'lu arkadaslara; umarim bu post sizi vaktinde bulur. Bu benim arkadasim Andrew'un grubu. Eger giderseniz benim icin de eglenin ve icin olur mu?

Sevgiler...

STD Poster - Numero Biiir

2007-05-23T02:37:00.000+03:00

Efendim, STDleri hepimiz biliyoruz, bilmiyorsak ogreniyoruz, okuyoruz bulastirmiyoruz, bulastiranlara tek kas kaldiriyoruz flan filan. Aman oturup da poster yapmak nerden cikti?

Yorum lutfen,

Haa bir de o "use condoms"in yanindaki nokta da kirmizi olacak tabi, usengeclik, siz muhtesem hayalgucunuzu kullanin bakalim nasil duracak.

Pazar Yazisi

2007-05-20T08:06:00.000+03:00

Bugun sabah 8'de uyandim, calismadigim nadir Pazar gunlerinden biri. Biraz Buket Uzuner okudum, sonra geri yattim oglen 12 bucuk civari uyandim, yuzume gunes vuruyordu, terlemisim, elimle gozlerimi gunesten korumaya calisarak uyandim. Buraya ilk tasindigimizda Nir'in annesi tavandan asmak icin, misina uzerine dizilmis cesitli renkli taslardan, en ucunda yuvarlak bir kristal olan adini bilmedigim birsey gondermisti. Renkli taslar vucudumuzun chakralarini temsil ediyordu. Ben bunu pencerenin onune asmistim. Yaz sabahlarinda butun odanin duverlarinin gokkusagi renkleri ile ortulmesi hosuma gidiyordu. Bu sabah yine oldu.

Bir de kulagimda cinlayan bir cesit arabesk Yunan muzigi uyandirdi beni. Bizim binanin karsisinda bir Kibrislilar Klubu var. Onun yaninda da bir Budist tapinagi. Budist tapinagindan haliyle hic sikayetimiz olmadi. Ama bu avaz avaz muzik hala devam ediyor ve bana birilerinin evlendigini dusunduruyor. Sanki pencereden baksam disarida oturan, sigara tutturen, camasir yikayan insanlar gorucem gibi geliyor. Arka fonda da boyle bir muzik. Ama degil iste, disariya bakinca yine karsi komsunun kedisini goruyorum. Her seferinde cok dikkatli bakiyor bana bu sisko kedi.

Bugun Pazar. Keyfini cikarin.

2007-05-19T06:54:00.000+03:00

Bu aralar nasil bir Istanbul ozlemi icindeyim size anlatamam. Hem de benim Istanbul'da oyle fazla vakit gecirmisligim yoktur. Hmmm, bakalim, ilk gittigimde sanirim 12 yasimda falandim. Annemle bayramin birinde gitmistik, son dakika ayarlamistik. Ikinci gidisimde Bodrum'dan sadece 1 gun gecirmek icin gitmistim. Birileri Amerika'ya gidiyordu ve gorulmeleri sartti. Sonra Lise Son'da bir arkadasimla son dakika gitmistik. Aklimiza dahiane bir fikir halinde yerlesmisti, hemen yarim saat icinde sirt cantalarini hazirlayip tren istasyonuna gitmistik. Beyoglu'nda kalmistik tabiki. Ben zaten bir Beyoglu'nun biliyorum sanirim. O gece El Hamra Sinemasi yanmisti. Cok garip bir geceydi. Hayal'e gitmistik sanirim, ordan Ankara'dan birilerini gormustk, icmistik ve otele gidip zibarmistik. Sonra ben gecenin 3u muydu uyandim veya belki daha erkendi aslinda hatirlamiyorum o kismini, uyanip disari cikmistim, dolaniyordum oyle sokaklarda ki yangin oldugunu gordum. Ertesi gun otobusle geri donmustuk ama ertesi gunu hic hatirlamiyorum. En son otobuse yetismistik ertesi gun ama butun gun ne yaptik? Sonra bir daha Nir'le gittim sanirim. Evlenmeye calisiyorduk da bir turlu olmamisti, Bodrum'a inmistik.

Benim Istanbul'u esas sevmem Londra'da tanistigim bizim Isvecli Tina ile oldu.

Bu aralar kendimi daha once hic duslemedigim bir kentte ozleyisim, her dinledigim sarkinin, her okudugum kitabin Istanbul ile ilgili olmasina bagli olabilir mi? Yoksa ozledigim icin mi okuyor ve dinliyorum ben bunlari. Hele en son postada harika bir supriz olarak buldugum "Istanbul Hatirasi" dilimden dusmuyor, herkes izlesin istiyorum.

Turkiye'de yasayamayacagima inanarak kendime baska bir ulke arayisina ciktiktan sonra tekrar deli gibi Turkiye'ye hele de Istanbul'a donmek istemek hem henuz agzimin payini herhalde almamis oldugumu hem de bal gibi de tukurdugumu yalayabilecegimi gosteriyor.

No'oluyo?

fikir

2007-05-17T03:32:00.000+03:00

"Me and 4 of my girlfriends are going to Istanbul and since we already have a guide for the touristy stuff we would love to know, where to go out, have a drink and party. Any recommendations? So let me know, where to go...bars, clubs and also restaurant. Thanks a lot!"

Boyle bir soru aldim... Fikir?

Anneler Gunu Kutlu Olsun

2007-05-13T13:09:00.000+03:00

Burda da anneler gunuydu bugun, tabi burda simdi aksam artik orada sabahken. Saat 10dan 4e kadar isteydim, bayagi bir hediye paketi yaptik bugun son dakika hediyelerine. Kizlar ne alacaklarini biliyorlardi da, erkekler hep gelip gelip bize soruyorlardi. Sonra bir kadin geldi, 40larinda sanirim, Fransizca kitaplari sordu. Bizde yeni Fransizca kutap yok ama 2. el kitaplarda gormustum birkac tane. En ust kata cikardim kadaini. Tam merdivenlerden cikarken; bu kitabi hediye etmek istedigi arkadasini gordu, yuzunu falan saklamaya calisti, cabucak merdivenlerden cikarken; komik bir sahneydi. Sonra bir suru eski tozlu kitap arasindan Fransica kitap aramaya baskadik. Ben merdivenin tepesinde ona basliklari okuyorum, ikimizde Fransizca bilmiyoruz ama tahmin edebildik ne olduklarini. Tam umudu kaybederken ,cunku pek ilginc birsey yoktu, Albert Camus'nun biyografisini bulduk, sonunda onu aldi. Sonra parayi bana ust katta vermeye kalkti cunku arkadasi gormemeliymis. Ben onden gidicekmisim, sonra kasadan fisi alip o cikarken ona vericem. Bu da aldi kitabi, ama nedense suphelenmedim alip da gider diye. Boyle heyecan katti yani gunume.

Donunce hemen annemi aradim. Daha dogrusu ilkokuldan arkadasim Dilara'ya mesaj attim ki annemi arasin beni aramasini soylesin diye. Cunku telefonu mesguldu. Annem Aycell miydi neydi ondan kullaniyor. Burdan anneme Turkcel'e gecmesini oneriyorum.

"Annecim, lutfen Turkcell'e gec! Ben boylece sana mesaj atabilirim!"

Anneme kucuk bir paket yollamistim, uzerine de "anneler gunun kutlu olsun yazmistim" gorunecek sekilde. Sonra dusununce aklima sastim. Bunun yazmamin sebebi, hem Bodrum postasi acayip yavas isliyor, belki bunu gorurse postaci hemen getirir. Cunku diyelim ki Pazartesi gunu Bodrum postacisi ise basladi. Daha muhtara ugramadan 10 yerde cay icmesi gerekir. Bunun isle, calismayla hicbir ilgisi yok. Bodrum boyle. Herseyin hemencecik olmasini isteyenler zaten Bodrum'da yasamamali. Yani bizim paket anneme ulasana kadar kimbilir kac cay tuketilecek kac yerde durulacak. Sonucta paket postacinin cantasinda dolaniyor bir sure. Bir de olur da birisi paket yurutuyor diyelim, anneler gununu gorunce almaz diye bir mantik yuruttum. (ben nasil bir dunyada yasiyorum sormayin) Onun yerine registered post yolla da garanti olsun degil mi? Hayir. Iste nasil calisiyor aklim bazen bilmiyorum. Neyse, sonunda tam Cumartesi aksamustu almis annem. Koklamis tavsiye uzerine falan.

O da anneme yolladigim kart.

Kemerli Burnumla Seviniz Beni Usulca ve Hunharca

2007-05-12T03:30:00.000+03:00

Gülfi'cim bak nasil senin hatirina burnumu boyle internet ortamlarinda sergiliyorum, hem de kemeriyle retouch bilmem ne yapmadan. Ben sevmem profilimi. Ozellikle burnumu degil, profilimi genel olarak. Annem hep "yok seninki kisilikli burun" diye diye inandirdi beni de valla sonunda. Benim anne tarafi hep boyle burunlu ki burunumuzu baskalrinin islerine daha rahat sokabilelim diye.

Simdi esas su hizmanin gerceklesme asamasina girelim. Ben burnumu 3 kere deldirdim, ilk gizli sakli Kizilay'da Vakko taraflarinda pasajlardan birinde tabanca ile. Tabanca ile burun delinmezmis, simdi biliyorum. O kocaman kulak delmek icin kullandiklari altin kupeyle dolasiyorsun sonra burnunda haftalarca, bir de kenardan gorus alaninda oldugu icin bu kupe iyice deli oluyorsun. Neyse, bu ilki tam bir maceraydi. Sonra tabi okulda izin vermediler de cikardiydim, sonra da kapandi.

Ama yilar miyim hic? Hayir! Mezun olunca liseden hemen bir daha ayni iskence, yine tabanca ile deldirdim, bu sefer pek fena degildi, hani proseduru biliyorum ya, birkac sene dolandim oyle, Israil'de kaybettim sonra denizde, yine kapandi falan filen.

Bu sefer adam gibi hizmam olsun diye New York'a donunce bir arkadasla gittim, uzun ince bir metal cunugu zank diye gecirdiler bir anda burnumdan. Dogrusunu isterseniz, kulak delmesi kadar acimamis olmasina ragmen burnumdan kocaman bir metal cubugun geciyor olmasi gozlerimi bayagi bir yaslandirdi. Oyle oturdum biraz. Oturmuyorsun gerci, yatiyorsun. Sonra onu cikardilar da bugune kadar degistirmedigim halkayi gecirdiler.

5 sene olmus, hi hi. Sonrasi da gayet kolaydi, iyilesene kadar beni o tabanca metodu gibi surundurmedi.

Ben cok sefiyom hizmami :) Sen de yaptir Gülfi'cim. Ama tabancayla degil. Zaten bu devirde var mi tabancayla yapan? Tabancayla oyun olmaz. Elimizde tabancayla kosmayalim, ziplamayalim. Tek sira olusturalim.

my place

2007-05-06T05:27:00.000+03:00

Bunu editorial design dersi icin yapmistim, bu senenin ilk odevi. Oturdugumuz mahalle ile ilgili bir brosur yapmamiz gerekti. Adam gibi mahallemizi de tanitabilirdik ama tutup da mahalledeki yagmur sacaklariyla ilgili bir brosur yapmak istersek o da olurdu. Ben boyle birsey yaptim.

Ilk sayfada sagda on kapagi, solda da arka kapagi goruyorsunuz. Ikisini beraber koydum ki on kapak resmini arkaya devamliligi daha bir belli olsun.

Tiklayip ayri bir pencerede buyutebilirsiniz bunlari.

My Life as a Thong

2007-05-05T05:20:00.000+03:00

Su anda creative block modunda oldugum oldugum icin gecen sene yaptigim seyleri koymaya devam ediyorum. Hani album cikarmak adina "best of" yapmak gibi. Hmmmpf.

Illustration dersi icin bize "My Life as a Thong" adli bir proje vermislerdi. Dunyanin Ingilizce konusulan dort bir yerinin aksine, Avustralya'da thong; "parmak arasi terlik" anlamina geliyor. Eger parmak arasi terlik olsaydim ne olurdum diye yaptim bunu, yoktan yarattim efendim. Burnumdaki hizmayi bile eklemisimdir.

2007-05-03T12:42:00.000+03:00

Simpsons'i beklerken haberleri izliyorum. Helikopterle muhabir silahlarin patladigini ve de bir miktar paranin calindigini soyluyor. Kusbakisi goruntude polis arabalarinin bir binayi sardigini gosteriyorlar. Ama sanirim tehlike zaten gecmis. Avustralya polisini hep surf uzerinde dusunuyorum. He he, bunu cizmeli.

Bugun gozluklerimi unuttum dolayisiyla deli gibi basim agridi. Bugun fazla su da icmedim, kuruttuk vucudu. Oglen mango frappe denen birsey icmeye calistim. Meyveleri buzla blenderda karistirarak yapiliyor frappe. Ama bugunkunde kocaman kocaman buzlar vardi da pipetten iceyim derken ceke ceke agzim iceri kacicak ve kafam patlayacak gibi hissettim. Hatta bunu masada bizim kizlara aynen dogaclama gosterdim. Eridi de ictim sonunda.

Biraz once su helikoperli muhabirin haberini izlerken baktim, hani haberlerde ekran en altinda genellikle kirmizi veya mavi olan bantta haberle ilgili bilgileri gecerler ya, orda kucuk bir reklam, bir avukatlik sirketi icin. Tanrim, reklamlar heryerde. Nereye basimi cevirsem birileri bana birseyler satmaya calisiyor veya kafama fikirler sokmaya calisiyor. Ihtiyacim olmayan seylere gereksinim duymam icin ugrasiliyor. (Tour le monde!) Dun bir kitap gordum dukkanda, robotlarin insanlastirilmasi uzerine. Robotlar insanlasadursun, ben burda her gecen gun robotlasiyorum.

Ne giymem gerektigi soyleniyor. Gecen sene “ayyy nerden aldin???” dedirten eteklerim “ayyy, you're so yesterday yani” bakislarina maruz kaliyor. Nerden geri donuyoruz simdi 80'lerin modasina? Sevmiyorum ya. Yuksek belli pantolonlar, abuk boyda sortlar, subuk sekilli botlar. Neyse ki kot ve t-shirt modasi hic gecmiyor ehu ehu. Yuzumun %95ini kapatan gozluklerden de almicam iste.

Bu hafta hic tatilim yok. Okulda degilsem, iste degilsem okuldayim demek bu. Huysuz oluyorum boyle zamanlarda. Ama eskisi gibi degil. Eskiden dunyaya kuser herkes bana karsiymis gibi davranir etrafimdakileri cileden cikarirdim. Simdi “amaaaaan” deyip dusunmuyorum. Kim derdi ki; gun gelecek de uysal bir insan olacagim ben.

2007-05-02T06:18:00.000+03:00

Bugun seks yoluyla bulasan hastaliklarla ilgili Avustralya gencligini bilgilendirmek uzere 2 poster yapmam gerekiyordu. Subat'ta okul basladigindan beri kendimi deli gibi inekliyor buluyorum. Robot vaziyette okula git, ise git, otur odev yap halinde giden hayatim basima dank etti ve dun aksam bir turlu oturup gerektigi gibi posterleri yapamadim. Sabah erken kalkip yaparim dedim, kalkamadim. Bu gece calisiyorum diye dusundum ve sonunda ne poster yaptim ne okula gittim. Ama birazdan ise gitmem gerekiyor.

Benim bir ajandam var, hayatimda olmayan olaylari yazayim diye aldim herhalde cunku pek bisey oldugu yok. Ya odev teslim tarihi ya da kitapci'da calisiyorum bu ajandaya bakarsaniz. Bunu kitapcida unuttum birgun sonra tekrar aldigimda baktim icine birseyler yazmislar:

"Today I'm gonna stop studying so much and take up knitting. Yoo-hoo!"

"Today I'm gonna stop my endless job at the bookshop and buy a lottery ticket. Now!"

Sonucta su anda okulda olmam gerekirken evdeyim, poster yapmam gerekirken buraya yaziyorum. Bazen grafik tasarim okumakla iyi bir karar verip vermedigimi dusunuyorum. Sonucta yazmayi daha cok sevmiyor muyum ve de daha kolayima gelmiyor mu? Hmmmpppf!
Pazar gecesi heryer kapaliyken bizim kitapci yine geceyarisina kadar acikti. Isten sonra son otobusu kacirdim ve taksiye bindim. Sofor Polonyaliydi. "Neden Avustralya'da tasarim okuyorsun? Burasi dunyanin bu konuda en geri ve kapali ulkelerinden biri" dedi. Dogru soyluyorsun, ben de bilmiyorum dedim.Seviyorum burayi ama niye burdayim bilmiyorum.

2007-05-01T15:42:00.000+03:00

1 Mayis - Isci Bayrami

Hala bir anlami varsa eger

Ilk kez 1856'da Melbourne'da gerceklesen bir yuruyusle baslamis

(bknz link)

Diyorum kriminal bunlarin hepsi diye

:)

Hayat Dedigin...

2007-04-21T03:31:00.000+03:00

Su andaki okul durumum biraz enteresan biraz da can sIkIcI. Hem aklimi baska yerelere ucuruyor ki ben de hic bir zaman iyiye alamet degildir bu. Nir gecenlerde bana dedi ki "sen bir karara vardigin zaman bunu zaten son 6 aydir, 1 senedir dusunuyor oluyorsun. Disariya sanki bir anda aklini kaybedip deli birsey yapmissin gibi gorunuyor ama aslinda uzerinde cok dusunmus oluyorsun hep." Bazi insanlar beni cok iyi taniyor. Onlarla cok rahatim.

Herneyse, okulum accreditation'ini kaybetti. Bu kelimenin var mi tercumesi? Sesli sozluk'te bakalim. Yani muadelet belgemiz muallakta. Sali gunu toplanti yapildi, egitim'den gelen burokratlarla rahatisz vaziyette toplanti yapildi. Benim okul oldukca kucuk. Zaten en fazla 30 kisi aliyorlar her sene. Ama oyle basvurularin aktigi ve bizimkilerin bu insanlar arasindan 30 sectigi bir durum yok. Sanirim daha fazla basvuru olmuyor. He he. Pek reklam falan yapmiyorlar. Zaten okulun yonetimi catlaklarin elinde. Burokrasiden katiyen anlamiyorlar. Suclayamam. Ama burunlari havada, sanatcilar ya. Ha ha.

Bizim okulun muduru mezun olunca 70lerde Herman Miller'da calismis. Sonradan hani su muhtesem tasarim dehasi olan ofis koltugunu yaratan gruptaymis dolayisiyla 30una ulasmadan guzel bir miktarla emekli olabilmis. Bunun uzerine kendini Amerika'dan atmis ve dunyayi mi dolasmis ne oyle birsey. Bu arada 2 sene Hindistan'da yasamis falan, film cekmis.

Simdi, bu adamla tanissaniz bunlarin hicbiri akliniza gelmez cunku bizim "principal" gayet depresif gorunen, hayatindan bikmis gorunumlu bir adam. Bir de acayip iciyor, valla hic pub'dan cikmiyor yani. Herneyse, sonunda bir sekilde Sydney'e gelmis ve birkac sene sonra studyo tarzi bir tasarim okulu kurmayi dusunmeye baslamis falan. (Bu noktada tabi hikaye biraz romantiklesiyor, hakikaten oyle miydi bilmiyorum. Sanirim daha cok kendisinin olmasini istedigi gibi anlatiyor hikayeyi.)

Sonucta bir depoyu okula cevirmisler, bugun benim her sabah hem sevip hem de istemeyerek gittigim okulu kurmuslar. Ben bizim binayi cok seviyorum. Okulun kucuk olusunu seviyorum. hayvan gibi projerlerle kole olsak da hic sIkIcI yazilar yazmamiz gerekmemesine ve de sinav olmamasina bayiliyorum. Hocalarimin hepsinin catlak olmasini da cok seviyorum. Yani kendimi iyi hissediyorum ordayken.

Velhasil'i kelam, akreditasyon su anda askida ve bunun sebebi bizimkilerin okulu diger universitelere gore daha degisik yurutmek istemeleri. Egitim son 5 sene icinde kanunlari degistirmis. Ama bizimkiler kendi ogretim sistemlerini degistirmek istemiyorlar. Akredtasyon yenilemek icin basvurduklarinda basvuru red ediliyor, birkac kere. Simdi bizimkilerin de burnu havada, burokratlari deliye ceviriyorlar.

Ben seneye mezun olabilirim sanirim ve yine alirim diplomami ama sonra insanin artik acik olmayan bir okuldan olmasi kulaga nasil gelir ki? Ote yandan zaten Sydney'nin disina ciktigim anda benim okulumun ismi kimseye birsey ifade etmiyor ama yine de ahala acik olsa daha farkli bir durum... Sonuc Eylul'de belli olacak. En kotu ihtimalle kapanabilir, ogrenciler ve ogretmenler ayrilsa.

Hocalardan biri, bizim okulun mezunlarindan ve 10 senedir de ogretim gorevlisi yine bizim okulda, su anda birlesmemiz gerektigini, ogrenciler olarak cok guclu oldugumuz bilmem ne uzerine konustu. Biz bu durum karsisinda birsey yapmazsak cok hayalkirikligina ugrarmis tabi. Ancak daha 18-20lerinde olan Avustralyali genclik ogrenci hakkiydi falan dusunmuyo tabi, surf diyo, plaj diye, nerde indirim varmis diyo. Bizim Iskoc cocuk Andi hemen "student union" kuralim moduna girdi. Bazilari "ben gemiyi terk etmem" dedi. Boyle acayip bir durumdayiz.

Benim hayatimin gidisatina gore birkac secimim var:
1.3-Amerika'ya donup, devletten kredi alip California'da veya New York'ta okulu bitiririm.
2.7-Burda Sydney Univesity'ye basvururum ama egitimim 1 sene daha uzamis olur ve daha pahalli olabilir. Bir de arada sIkIcI pazarlama raporlari yazmak durumunda kalabilirim.
3.4-Istanbul'da hem ogrenci olup, hem calisip bir hayat sahibi olmak (mumkun mu?)

silly puppet

2007-04-20T04:08:00.000+03:00

Bunu gecen senenin sonunda yapmistim. Hani su ebay'den 2 dolara alip da 8 dolar posta odedigim kukla bu.

2007-04-18T18:03:00.000+03:00

Bugun isten bir arkadasim beni tanidigi birine benzettigini soyledi. O kadar benziyormusuz ki bu urkutucuymus. Ama yuzumuz falan degilmis benzeyen. Kokumuz, hareket edisimiz ve hacmimiz benziyormus. Ama dedi hatunla tanissan hic benzetmeyebilirsin kendini.Bu arada kokusuk falan olmadigi, sadece kokumun bu diger hatunla neredeyse ayni oldugunu da ekledi, icime su serpti.

Hacmimiz derken, kiloyu kastetmiyormus. Bence bahsettigi kendi vucudumuz disinda bir de kisisel alan. Yani hepimiz, bana sorarsaniz, etrafimizdaki insanlara bize ne kadar yakinlasabilecekleri mesajini veriyoruz. Bence hacme bu dahil. Yani bazi insanlar bize daha anlasilmaz veya ulasamiyormusuz gibi gelir ve bazilari da fazla yakindir boguluruz. herkesin farkli tabiki ama boyle biseyler dusunuyorum ben.

Bu is arkadasim, MP diyo herkes kendisine ben de oyle diyorum, fen okuyor, astronot olacakmis. bugun okulda zamanin neden ve nasil ileri dogru gittigini ogrendik dedi.ben istemedim bilmek, zaten kafam karisik bir de iyice ondan sonra beynim sulanacak dedim, yukari kata kitap yerlestirmeye kactim.

Iyigeceler

2007-04-18T02:49:00.000+03:00

dot-boom

DG Kapagi

2007-04-17T09:08:00.000+03:00

Televizyonda bir hayat sigortasi reklami var. Gayet seri bi sekilde sartlari soyledikten sonra intiharin ilk 13 ayda kapsanmadigini da ekleyiveriyolar. Ankara'dan dostum bana cok hos bir siyah-beyaz fotografini gonderiyor ve fotografta Sylvia Plath'e benziyor. Bunu kendi de biliyor ve bu durum beni urkutuyor. Eskiden boyle degildi. Ama oyle aman aman bir urkutme degil. Televizyonda Turkiye'yle bir program var ama sanirim tamamen Turkiye'yle ilgili degil. En guzel yazilarimi gece uyumadan kafami yastigima koydugumda aklimda yazdigimi fark ediyorum. Kitapci'dan bir arkadas Sydney Yazarlar Festivaline katiliyor, Yazdiklarindan parcalar okuyacakmis. Bazi insanlar hayatta ne istediklerini biliyorlar ve de bunu yapiyorlar. Sanirim ben de yavas yavas bu yonde degisiyorum.

Bugun okulun ilk gunu hemen bir odev sunumu vardi. Artik internette yayinlanan ve baski hayati sona ermis DG dergisi icin kapak yarismasina zorunlu olarak katildik. ben dun gece uyumayarak bitirdim sonunda. Yaptigim kapak politik bir dergiye de uyardi aslinda. Veya bir fen dergisine. Ama tasarim dergisi de denebilir. Ben memnunum.

Derginin o sayisinin ana temasini bizim belirlememiz ve ona gore bir kapak tasarlamamiz istendi. Benim "changing skins" oluverdi. Butun sayi bu temada yayinlanacakti. Mesela oncelikle derginin baskidan kalkip internete gecmesi konu alinabilir. Gunumuzde internet yayini baskidan daha populer ve yaygin olmaya basladi. Bu bir degisiklik mesela, changing skins. Medya deri degistiriyor falan filan. Sonra gectigimiz gunlerdeki skin design contest sonuclari aciklanabilir, yorumlanabilir. Sonra yine skin design uzerine bir yazi olur. Baska bir taraftan da changing skins adi altina tasarimcinin cogu zaman ozel gorus ve dusuncelerini bir kenara birakip, deri degistirerek bir suru konuyu islemesi gerektigi ele alinabilir. Sonucta her yaptigimiz isi seviyoruz ve de onayliyoruz diye birsey yok her ne kadar oyle olmasi istense de.

Yorumlarinizi bekliyorum... Yine geldi o hayat sigortasi reklami.

2007-04-15T04:27:00.000+03:00

Sulale gitti. Nir de gitti onlarla. haftalardir deli gibi insan kaynayan bu kucuk ev bir anda tek basima kalinca malikane gibi gorundu gozume. hayatimdan cok memnunum. Biraz kafa dinlemeye ihtiyacim varmis. Gittikleri ilk gun once kendimle ne yapacagimi bilemedim ve hesapladim ki birkac senedir tamamen tek basima kalmamisim hic. Ee, ben genel olarak secilen ve istenen yalnizliklari severim. Insanlar acik ve yakin olduklari kadar bir adaya da donusebiliyorlar zaman zaman. Bu siralar ben bir adayim. Sydney sokaklarini kulagimda calan muzikle arsinliyorum ise giderken ve donerken. Bu saatleri cok seviyorum sanki herseye bir film izler gibi disardan bakiyorum o zaman. Bu his beni her seferinde sasirtir. Sydney benim artik, Newtown sokaklari benim. Dostlari seviyorum ve kitapcida yenilerini edindim. Sanirim hayatimda dostlarin onemini ve keyfini farkli bir sekilde anladigim bir donemdeyim. Herkese olur mu bu? Belki de yasin getirdigi birseydir. Eskiden hersey kacacak ve benim istediklerimi yapmaya zamanim olmayacak diye bir korkum vardi. Buyudukce bunu hissetmiyorum. Buyudukce daha bir keyifleniyorum, daha insanlara oldugum gibi davraniyorum hakkimda ne dusunecekler korkusu olmadan. Alti ustu 26yim.
Bizim kitapci geceyarisi kapatiyor. Dun yine o saatte ciktik isten ve ben bos sadece bana ait olan bir eve gelmenin hayalini kurarken yakindaki bir pubda icmeye gittik. Once tek bir bira olacakti sonra iki oldu sonunda ucte herkes pes dedi cunku bugun yine hepimizin calismasi -ve de icilecek baska bir dogumgunu partisi var. Kitapcida kisa zamanda iyi arkadaslar edindim. Dun ciktigim iki kisi daha once pek yakin olmadigim insanlardi. Birisiyle ilk tanisinca dusunduklerimiz ve sonradan o insani taniyinca degisen duygularimiz. Hepimiz sonucta ufak bir duvar koyuyoruz ve yavas yavas indiriyoruz bunu. Bu isten arkadaslarin ikisi de yakin zamanda Guney Amerika'da seyahat etmis. Onlari dinledim, gitmek istedim tabiki. Sonra acayip yemeklerden bahsettik. Bizim kokorecti, kelleydi, tavukgogsuydu. Bizim hatun gitmis Turkiye'ye cok begenmis bir suru de degisik aniyla donmus. Bunu duyunca icime su serpildi tabi. Herkes guzel anilarla donmuyor her zaman Turkiye'den. Obur cocuk da Hindistan'dan yeni donmus, oraya ogretmeni yani kendi deyimiyle "yogi"siyle gitmis ve birkac ay kalmis, meditasyon, yogaydi ogrenmis.
Diyorum ya buyudukce hersey daha bir keyifli oluyor, ben de duvarlarimi indirdikce insanlarla daha kolay anlasiyorum. Eskiden beni direk deli sanacaklar diye olmadigim kadar sIkI biri gibi gorunmeye calisirdim sanirim. Ama tanidigin insanin zamanla aslinda dusundugunle hic alakasi olmadigini gormek hic guven verici degil. Varsin deli desinler henuz bunla bir problemi olan olmadi.
Kahve icip uyanmaliyim.

2007-04-02T16:21:00.000+03:00

Nir'in yedi sulalesinin bize tasinmasi sonucu ben kendimi evden atmis vaziyetteyim. Eve ne uyumak, ne proje hazirlamak ne de dogru duzgun cis veya kaka yapmak mumkun. Ben bizim siniftan arkadas hatunlara eve geldim tasindim proje teslimi bitene kadar. Bunlar uc hatun yasiyorlar; diger ikisi de bizim okulda son siniftalar, herkesin proje teslimi ayni zamanda yani burasi da tam bir timarhane ama en azindan ogrenciler olarak birbirimizi anliyoruz, dokunmuyoruz, beraber yazdirip, yapistirip, duzgun olmayinca beraber kafalari yiyoruz. tercihe gore cis veya kaka yapmak da daha kolay kisiye ozgu dilerseniz" personal" diye yaklasabileceginiz bir hal aliyor. Bir de tabiki insanlar burda uyumadiklari ama yerine bilgisayarlari, yazdiricilariyla konustuklari icin sabahin saat kacinda hala avaz avaz bedouin soundclash dinlenebiliyor ayni zamanda. ben sahsen cetvelle konusuyorum. Yaptigim brosurun 3 ml'lik kismini bana dogru hesaplattirsin, yamuk yapmasin diye. Ben Turkce konusuyorum cetvelle, bizim hatun arada Almanca arada Italyanca kafayi yiyor, karisik oldugu icin iki tarafin da hakkini getireyim dercesine. Sonracima Meksikali hatunun odasindan arada sevinc veya husran cigliklari geliyor. Danimarkali cok sakin, o bagirip cagirmiyor. O'na cok imreniyoruz mesela.

Ben biraz ara verdim, gittim bahcede sigara ictim, kafayi iyicene siyirmamak icin biraz yazayim icimi dokeyim dedim. Sonra gidip 3 ml'lik brosur kapagi payi kesicem. Sonra olmazsa bastan yazdir, kes, yapistir amaaaaan. Sprey yapistirici da insanin kafaya bir giriyor sonra ne dert ne tasa. Evet, boyle bir okula gidiyorum ben cunku eziyet seviyorum. Hepimiz seviyoruz, bunu farkettik.

Ben zaten Nir'in yedi ahalisi geldiginden beri uyuyamadim dogru duzgun de su an itibariyle 48 saattir ayakta kesici ve yapistiricilarla hasir nesir olmus vaziyetteyim. uyku yok, bakkala gitmis sigara alicam diye, ondan beri gormedik. Ben de gidicem bakkala sigara almaya, planliyorum.

Yarin en onemli projenin teslimi var. Sonra Carsamba 3 tane teslim edilecek sonra Persembe 1 tane var da onu da artik vermesem mi diyorum. Neyse bakariz artik. Bugun de teslim ettim bir tane, baskilari evde unutmusum tam sunum baslamadan geri gittim onlari aldim falan. Guzel gecti, begendiler iyi oldu. Artik valla umrumda da degil begenmeseler de olur.

(3 ml)

Goran Bregovic

2007-03-26T13:47:00.000+02:00

Vicky hatunla Goran Bregovic konserine gittik. Herhalde beyaz takim baska hicbir adama bu kadar yakismaz. Ayaklari ciplak geldi sahneye. Sonrasi.... Sonrasi cok guzel. Hala ustesinden gelemedim. Kalasnikof ile de kapattilar. Biz sans eseri kendimizi en onde bulduk. Muhtesemdi.

2007-03-20T03:27:00.000+02:00

2 haftadir ugrasiyor olmam gereken bir odevi dun gece ilk defa elime aldim. Bugun teslim etmem gerekiyordu. Turkcesi'nin ne oldugunu bilmiyorum ama “scraper board” denen illet birseyle ugrastim. Siyah yuzeyi kaziyip altindaki beyaz tabakayi ortaya cikararak birseyler yapmaya calistim. 1) kazirken kendimi okuldaki karatahtayi tirnakliyormusum gibi hissettim. 2) orta parmagim su topladi, onunla kaldim.
Herneyse, sonra bunu scan ettim, renk attim falan hazir ettim. 2 haftalik bir proje oldugunu dusununce pek de vaktimi almadi aslinda ama sevmiyorum bu scaper board olayini. Buralarda tam egitim yili baslamadan bir festival vardir. Duydugum kadariyla ergenlerin abuk subuk icip cozuttugu bir partiymis. Ben artik ergen degilim, buna inanmak biraz zor geliyor ama su anda oldugum yasta olmak icin seneler bekledim. 26 sene bekledim tam hesabini vermem gerekirse ehu ehu. Yazdigim cumleleri okuyunca bazen hicbirsey anlatmadiklarini dusunuyorum.

Herneyse, posteri bu festival icin yaptik. Scraper board kullanmak sartti, 5 grup, tarih ve yer yazilacakti. Bir de festivalin adi “Big Day Out”. Ben de aynen bunu yaptim ama sanirim pek begenmedi bizim illustration hocasi. Ben begendim halbuki ve scraper board olayini da sevdim ama yok, feci gicik birsey. Mesela bu kadar kazimak gerekmese cok guzel olurdu.

Bugun ogleden sonraki dersim erken bitti. Work experience yapmamiz isteniyor bu sene. Yaw ben hem okul hem is zor yetisiyorum zaten. Eve erken geldim ama ise gidicem yaklasik 1 bucuk saat icinde geceyarisina kadar. Gecenlerde gec saatlerde adamin biri dukkanin onunde geciyordu ve iceri basini uzatip, “boOOoooks! Ha !Ha diye bagirdi. Ben kitap satmanin bu kadar eglenilecek birsey oldugunu sanmiyorum. Olsaydi bilirdim cunku sonucta egleniyor olurdum degil mi? Ama o kadar da eglendigimi zannetmiyorum. Sonra dusunduk acaba ayni adam ne bileyim bir sinemanin onunde gecerken “moooovies! Ha! Ha! Gibi birseyler yapiyor mu? Herhalde izlesek bilirdik ama kim gidip bu adami izleyecek.

Annemi ve Isvec'teki Tina'yi aramak icin cok erken. New Jersey'deki babami aramak icin ise cok gec.

Biraz odev yapip ise gitmeli.

FirtIna ve Teneke Çatilar

2007-03-07T07:04:00.000+02:00

Mart 5, 2007, Pazartesi

Dun, gun boyunca pastirma sicagindan muzdariptik. Hayatimda sadece birkad defa boyle sicaga sahit oldum, onlarin cogunda da plaja gidip tembel tembel oturdugum icin durumun ne kadar vahim oldugunu anlamamistim. Daha dogrusu anlamamis oldugumu simdi anliyorum. Insanin hareket etmek istemedigi, herseyin birbirine yapistigi ama yine de hareketsiz oturmanin mumkun olmadigi bir sicakti. Hele bizim evi hic sormayin.

Sydney'de, Avustralya'da damlari tenekeden yapiyorlar. En azindan sehirde boyle. Bu teneke hem sicagi hem de sogugu oldugu gibi cekiyor. Yani abuk bir durum ortaya cikiyor. Bazen bu “lane” dedikleri evlerin sadece arka kapilarinin acildigi kucuk sokaklarda dolasirken garip bir manzarayla karsilasiyorum. Yuksek bahce citlerinden sadece catilar ve gokyuzu olunca gorus alanimda, hic gormedigim Brezilya'ya benzetiyorum bu catilari. Turkiye'deki herhangi bir gecekondu yerlesmesine de benzetilebilir ama obur turlu daha romantik geliyor en azindan benim kulagima.

Dunku sicaktan sonra bir firtina cikti hepimiz sasirdik. Bu sabah hala yagmur yagiyordu. Alisik degilim Tropikal iklime, tokat yemise donuyorum. Gece tam psikopat vaziyetindeydim. Hayatimda hic boyle guclu, sIk simsekler gormemistim. Gok gurultusu bomba inmis gibi butun evi sarsti. Buna alismis olanlar soyle bir camdan disari bakip islerine devam ettiler. Ben ote yandan tirnak yer oturdugum yerde sallanir vaziyette kendimi kurtarmaya calistim.

Bir keresinde -belki bunu once de yazdim- gecenin yarisinda yine boyle guclu bir gokgurultusuyle uyanmistik. Nir deprem, bense bomba zannetmistik. Nir bombanin, bense depremin oyle olmadigini biliyorduk.

Bugun islak, gri birgun. Sevmedim.

Mardi Gras

2007-03-06T04:50:00.000+02:00

Mart 4, 2007, Pazar

Bazen nasil hic aklimizda olmayan yerlere surukleniriz; birsey beklerken baska birseyle karsilasir, daha bile seviniriz. Saat sabah 9'a geliyor. Bu aralar duzenli hayata gecmem sonucunda 7 civarlarinda kendiligimden uyaniyorum. Uzun zamandir geceyarisindan gec yatmadim. Eskiden nefret edip katiyen fonksiyonel olamadigim sabahlari uzatiyorum, kendime zaman ayiriyorum. Ceyrek yuzyilda bir deri degistiriyoruz sanki, benimki de boyle oldu. Eskiden surekli aksattigim kahvaltilari eder oldum, hem de oyle misir gevregi falan ile gecistirmeden.

Cuma aksami guzel bir surprizdi. Aksamin kendisi degil; ne de olsa Cuma aksami her hafta geliyor ve geciyor, gidilen yer ve beklenilen atmosfer surprizdi daha cok. Bizim Vicky'nin simdi Israil'de olan erkekarkadasini eskiden ev arkadasi olan Kanadali bir cocuk var. Tipta ikinci senesine baslamadan yaz tatilinde Kanada'ya, oradan da Brezilya ve Japonya'ya gitti. 3 aydan sonra dondu ve Cuma aksami bize geldi. -Dun geceki partide birisi bize Itay'i nerden tanidigimizi sordu da hatirlayamadik. Kimden tanidigimi biliyorum da nerden, nasil ne zaman tanistigimi hatirlamiyorum. Soran kisi kendisinin de Itay'la nasil tanistigini hatirlamadigini ve bunun komik oldugunu dusundu.

Itay simdi bizde kaliyor yeni biryer bulana kadar. Ben yatak odasinda pencereden iceri tam gozume giren sabah gunesiyle, tek gozum kisik yazmaya calisiyorum. Pencerenin ust pervazindan -aslinda pervazin ne oldugundan pek emin degilim ama sanki aradigim kelime buymus gibi geldi- asagi sarkan kristalden odanin her yerinde kucuk yuvarlak gokkusaklari olustu. Odev yapmak yerine bunlari yaziyorum.

Itay bu bahsi gecen Cuma aksami bir partiye gidecegini soyledi. Biz de takildik pesine. Bu aralar genis studyolar olarak kiralanan eskiden bir depo veya fabrika olan binaya gittik. Bunun bir performans partisi oldugu ortaya cikti. Bir modern dans grubu kiralamis studyolardan birini, ayri ayri daha once hic gormedigim cinste dans performaslari izledik. Bazisi eski kumas parcalari ve halatlardan yaptigi kirmizi bale kiyafetiyle, bizim aklimizda canlandirdigimiz bir yatak odasinda dans etti. Hayal gucumuze biraktigi objeler esasen orda olsaydi ve biz bunlari aklimizda canlandirmak durumunda olmasaydik bu kadar ozel bir performans olmazdi. Ardindan degisik gunluk objelerle kontrbas calan bir adam ve buna eslik ederek dogaclama dans eden bir hatun izledik. Dans ederken sanki bedenini kendi degil kontbasin telleri yonetiyordu hatunun. En ilginci ise kendi cikardigi seslerle dans eden cocuktu. Bir sure sonra bu sesleri sadece sesler degil ama birleserek birseyler anlatan heceler oldugunu anadik. O da sanki gormedigimiz ve surekli yer degistiren bir miknatisin cevresinde dans ediyordu. Arada durup bir hikaye anlatti. Bir onemi veya olani biteni olan bir hikaye degil de sadece bir hikaye. Belki de degil. Hikayenin kahramani da kendisiymis. Veya olmayabilirmis de.

O sirada bir ara Itay'in bizde kalacagina karar verildi.

Dun aksam Mardi Gras'di. Benim kitapci tam bu festivalin oldugu yerde, biz dukanni erken kapattik cunku zaten butun Oxford caddesi iptal bu gunde. Saat dortte isten ciktigimda sehre yururken kaldirimda insanlar coktan yer kapmislardi gecit icin. Ben annem ve arkadaslariyla Rolling Stones icin 6 saat beklemistik bir seferinde ama Mardi Gras icin ayni cabayi sarf etmek delilik bence. Eve geldim sonra tekrar donduk festival civarina, sininftan birinin partisinde bulunmak icin. Bu festivalde genellikle insanlar karsi cins kiligina burunuyor veya direk ilginc donlar ve deli sapkalarla cikiyolar disari. Bizimkiler de kiz ogrenci gibi giyinmisler ama hafif mesrep cinsinden efendim. Birbirlerinin gomleklerinde “i'm a slut, are you?” yazip acayip egleniyorlar. Biz eglenemedik ama ve yarim saat sonra biraktik partiyi. Newtown'a geri donduk, dunku ekibin yine bir partisi vardi, oraya gittik. Itaylarin grubu davulla samba yapti, biz dans edip kurtlarimizi doktuk. Sonra bu dans grubu yakin bir zamanda Osaka'da sergiledikleri programin 10 dakikasini bize de gosterdiler. Bir onceki gece kadar degildi ama degisikti yine de. Yerlerde yastiklar, alcak masalar, kanape boyunda pideler ve dipler, bir de punch. Genis pencereler, parke sesi, kucuk susleme isiklari tavanda ve duvarlarda bu isiklari yansitan kirmizi platformlar.

Asagi kattaki studyoyu da Alex diye bir heykeltras kiraliyor. Mermerden yastiklar yorganlar yapiyor ve dokunana kadar bunlarin tastan yapilmis oldugunu anlamiyorsunuz. Keske birgun resimlerini cekebilsem de gorseniz cunku yaptigi sey sadece yastik yorgan degil. Neyse, bunu anlatamaya ugrasmiyorum.

Bizim internet hala mort vaziyette. Pazartesi okuldan postalarim artik bunu. Bugun pazar, saat 9:48 olmus. 28 yasimda hayatimin degisecegini iddia etmisti bir seferinde bir astrolog.

Ruya

2007-03-05T00:35:00.000+02:00

Mart, 1, 2007, Persembe
Ruyamda kumsala gittim. Orada bir arkadasim, daha dogrusu bir tanidik calisiyormus, ne yapiyordu bilmiyorum. Sanirim cankurtaran gibi birseydi. Ben denizde yuzuyorum bu hatunla. Bu arada bu bayagi iri bir hatun, hatta dalgali koyu renkli saclari, hafif koyu teni vardi. Yuzerken sakalasmaya basliyoruz suda ve bu hatun beni yine sakadan denizin altina itiyor. Itmesine itiyor da ben asagidayken beni itmeye devam ediyor ve sonunda nefes almak icin cebellesmeye basliyorum. Ama nedense hic korku veya panik hissetmedim sadece kizginlik hissettim. Bir cikayim da gostericem bu hatuna gibisinden hissettim. Sonra cikinca avaz avaz bagirip cekip gidiyorum. Ardindan Nir'le bulusuyorum, bu hatunu Nir araciligiyla taniyormusum sanirim, O'na anlatiyorum bu durumu. Anlatirken biz Israildeymisiz ve sanirim Hayfa'da yokus yukari cikiyoruz. Arkamizda sehir ve de deniz gorunuyor, biz bayagi yuksekteyiz. Ben anlatirkene bir anda karsida bir fuze goruyoruz. O anda deli gibi korkuyorum, daha ilerlerde bir yere dusuyor ve patlamayi goruyoruz. Yer sarsiliyor, biz yonumuzu degistirip aksi tarafa gitmeye basliyoruz. Bu arada yanimizda bir de kucuk bir cocuk var. Ben cok cocuk delisi degilimdir ve bu cocuk benim oyle bayildigim cinsten cocuklardan degil ama ben bunu kumsaldan alip getirmisim, nedense bunun annesi babasi isten donene kadar cocuk benimle takiliyor. Hafif sisko sari sacli bir cocuk. Sonra obur tarafta uzaklarda bir fuze daha goruyoruz, onun inisini izliyoruz ve patlamayi gorup hissediyoruz. Aklimdaki dusunce bir dahaki fuzenin bizim tepemize inecegi. Ben hemen Nir'e siginak soruyorum, siginak'a inmemiz lazim hemen. Ama ucuncu fuze daha once korktugum gibi geliyor ve yavas bize dogru inisini izliyorum. Benim biraz ilerime iniyor, gozlerimi kapiyorum, gormek istemiyorum, Nir'in orda oldugunu biliyorum ve bir an once O'nun iyi olup olmadigini bilmek istiyorum. Bu arada kucuk cocuk benimle, ben de O'nun uzerine kapaniyorum korumak amacli.Gozlerim hep kapali. Patlamanin bize dogru gelisini, alevlerin sicakligini hissediyorum, hemen bize ulasmasini ve alevlerin bizi cabucak, biz hic hissetmeden oldurmesini istiyorum. Ama patlama sesi bitince ben hala hayatta oldugumu farkediyorum. Cocuk da iyi. Ama nedense dizlerim yanmis, sadece dizlerim. Ardindan bizim simdiki evdeyiz, cocuk da bizimle, Nir hayatta ama ben soktayim. Israil'den arkadaslarimiz geliyor ziyerete, benim dizlerimden bahsediyolar, dizlerimin su toplayacagini soyluyorlar. Bombalamalarda yanan bolgeler su toplarmis. Bunu nasil bildigimi bilmiyorum ama cocuk ailesini kaybetmis bu patlamalarda ve artik bizimle kalicak. Bu durumdan cok memnun. Sanki cocuk hepimizi iyi hissettirmeye calisiyor. Ben de daha yeni ailesini kaybetmis birinin nasil bizi iyi hissettirmeye calistigini anlayamiyorum. Bu cocugu cok seviyorum.

Pencereden iceri gunes giriyor, tam yuzume, uyaniyorum.

5 Gercek

2007-02-19T00:35:00.000+02:00

Return2 ve Fatma&Kevin taaaa haftalar once beni sobelemisti, hakkimda bilmediginiz ve de bilmek istemeyeceginiz 5 gercegi yazmam icin....

1-turlu turlu yaratiklar ile aramda acayip bir cekim vardir. nerde bir denizanasi, orumcek, ari, ciyan, sokan balik, karinca varsa bana gelir, isirir falan. Ben bu duruma hep bu canlilarin beni sevdikleri ve kendi kulturlerinde bana sevgi gostermeye calistiklarina yorardim ama son zamanlarda bunu sorgulamaya basladim. Top oynayan insanlarin yakinindan gecmemeye de aynen ozen gosteririm zira top hep gelir benim kafami bulur.

2-acayip kin tutarim. oc almak icin gerekirse 5 sene beklerim. ortaokuldan hala arada, cesitli sekillerde oc almayi planladigim insanlar vardir. oldurmektense surundurmeyi tercih ederim.

3-zamanla ilgili problemlerim vardir. Kucukken bir kere kaka yapmisim sonra annem sifonu cekince ben de avaz avaz bagirip kendimi yerlere atmaya baslamisim. nedeni de sifonu kendim cekmek istedigim icinmis. annem "e tamam, o zaman sen cek sifonu bi daha sefere" deyince "kakami geri koy, oyle sifonu cekeyim diye aglamisim saatlerce. Annemin olaya tanik olan bir arkadasi "e bu cocuk imkansizi istiyor sekerim, zamani geri almak istiyor..." diye yorumda bulunmus.

4-bisiklete binmeyi 24 yasimda ogrendim. ayakkabilarimi nerdeyse liseye kadar baglayamazdim. okumayi da gec ogrendim, 1. sinifin sonuna dogru. neyseki bizim okul okuma bayrami yapmazdi.

5-okuldan hep nefret etmisimdir. sanirim 10 tane falan anaokulu degistirdim, oglen uykusunu hic sevmezdim. Anaokuluna birakildigimda ayakkabilarimi cikarip terlik giymeyi; eve goturmek icin almaya geldiklerinde ise terliklerimi cikarip ayakkabilarimi giymezdim, avaz avaz aglardim, butun mahalle duyardi. Lise son sinifta devamsizliktan kalip okul degistirip tekrar okudum. Ama hayatimin en guzel senelerinden biriydi o tekrar senesi.

Iste booooyle...

p.s: Internetim hala yok.. Bu postu sabah ilk derste 9'da yazmaya basladim, simdi 2 bucuk olmus.

2007-02-15T02:46:00.000+02:00

Eveeeet! Internetim 26 Ocak itibariyle calismiyor.. Bu konuda benim yapabilecegim hicbirsey yok su anda, butun olanlar salak telefon sirketleri yuzunden. Boyle okuldan takiliyorum. Yine okullu oldum, artik 2. sinifim. 1. senedekilere gidip, parmakla gosterip gulmek istiyorum.

Sobelenmisim bu arada, gidip onlara da goz atayim. Benim pullari Avustralya Filatelli Burosuna yolladim, belki begenirler de sansim guler. Olmaz ya...

Bu arada calan parcanin adi NYU, Hadara Levin Areddy'ye ait.

Dikkat! Yemek Yiyecekseniz, Cabuk Igrenen Tiplerdenseniz Okumayin

2007-01-24T04:05:00.000+02:00

Ben artik resmen "sorumlu" bir sekilde alkol servisi yapabilirim! Evet, hem de sertifikam bile var. Nedir diyeceksiniz simdi bu, haklisiniz, ben de ilk duydugumda "bu ne yaww" diye cenemi dusurmustum. Avustralya'da icki servisi yapan bir yerde calisiyorsaniz, RSA yani "Responsible Service of Alcohol" belgeniz olmasi gerekiyor. Baktim ki is basvurusu yaptigim hemen her kafe, restoran, otel vs bu belgeyi gerektiriyor ve ben de sirf bu salak belgenin eksikliginden bu isleri kaciriyorum, dedim belgeleneyim bari. 65 papele 6 saat boyunca gozlerimi zor acik tuttugum bir kurstan gectim, sonunda sinava girdim ve belgemi aldim. Eve donerken herkese alkol servisi yapasim geldi ama beni deli zannederler de iceri tikarlar, modasi gecmis giymesi cikarmasi zor beyaz bir gomlekle diye, icimden gelen bu istegi tuttum.

Ancak bu arada ilginc seyler ogrenmeyi de basardim. Mesela diyelim ki; bir-iki biseyler icmek istiyorsunuz ama araba kullanacaksiniz. Erkekler bir saat icinde iki tane 285 ml'lik biralardan tuketip hala araba kullanabilirmis, yasal olaraktan efenim. Kadinlar ise aynen bu 285 ml'lik biradan bir tane tuketip yine araba kullanabilirmis. Biradaki alkolun %4.9 oldugunu kabul ediyoruz bu durumda, yani Corona falan icince olmuyor bu durum. Sonra diyelim ki bir saatten fazla kalacaksaniz; o zaman ne yapmalisiniz; aynen erkeklerde ilk bir saat icinde iki 285ml'lik, ondan sonraki her saat icinde bir tane 285ml'lik tukettildigi takdirde rahat rahat trafige cikabiliyoruz, ve polislerin ehliyetimize el koyabilecegi paranoyalarindan sakiniyoruz. Kadinlarda da ayni sekilde ama yine ilk saat icerisinde bir adet 285 ml'lik tuketilebiliyor.

Avustralya'da 285 ml'lik bira 1 standart ickiye tekabul ediyor. Diyelim ki "ben bira icmem, sevmem, gobek yapar, cisim gelir vs" diyorsunuz. O halde 30ml'lik %40 alkollu bir icki de aynen 1 standart icki oluyor, ve 100 ml'lik %12 alkollu sarap da oyle.

Vucudumuzun 1 standart ickiyi ayristirmasi ve vucuttan atmasi tam 1 saat aliyor. Ancak ust uste deliler gibi icme durumu olduysa, alkolun vucuttan atilmasi 72 saati bulabiliyor. Vucudunca yag orani daha fazla olan insanlarda, alkol beyine daha hizli ulasiyor. Bunun nedenini tam olarak hatirlayamiyorum ama hep tam tersini dusunurdum. Ancak simdi anliyorum neden Nir'le deliler gibi ictigimizde ilk Nir'in bayragi duser. He he, ben de hep ovunurum "efendim bakiniz hatun matun diyosunuz ama ne kadar dayanikliyim" diye.

Kahve icmenin, kusmanin, terlemenin kanimizdaki alkol oranini azaltmada herhangi bir katkisi olmadigini da ogrenmis oldum. Alkol'un vucudumuzdan atacak tek sey zaman. Yani, oturup beklemek, bas donuyorsa oraya buraya tutunmak. Benim en nefret ettigim basimi yastiga koyup gozlerimi kapadigimda dunyanin atli karinca gibi donmesidir. "Bir daha katiyen icmeyecegim!" demem de ayni ana denk gelir ama sarhosluktan olsa gerek bu sozu sonra hic hatirlamam.

Bazi insanlar bol ickili bir geceden sonra, ertesi gun cikip kosarmis veya egzersiz yaparmis terleyerek alkolu vucuttan atma dusuncesiyle. (Ben genellikle kolumu kaldirip duzgun bir cumle bile kuramam ya, millet nasil cikip kosuyor bilmiyorum) Bu yapilacak en tehlikeli seylerden biriymis, kalbi acayip zorlarmis. Yani bunu yapmayacagiz. (Benim hala aklim almiyor bu nasil yapilir ya)

Bize anlatilan baska birsey ise, tuvallette kusup sonra da oyle uyuyakalan insanlara hemen yardim getirmeliymisiz cunku bu durum da cok tehlikeliymis. Bu, dediler, alkol zehirlenmesinin son asamasiymis. Bu kusmuk o kadar cok asit barinidiryormus ki, bunu solumak cigerler icin cok kotu ve tehlikeliymis. Bu yuzden de olsa gerek, kusmugumuzun icinde uyuyakalmamaliyiz. Boyle arkadaslarimiz varsa hemen yardim cagirmaliyiz.

Avustralya'da buyuk bir alkol sorunu var. Bu yuzden her sene boyle yeni kanular cikariyorlar. Alkol yuzunden meydana gelen trafik kazalari, cok sarhos olup ezilenler, agir yaralama veya olumle sonuclanan kavgalar, tecavuzler vs; bunlarin cogu alkol etkisi altindayken meydana geliyor burda. Hapishanelerdeki erkeklerin %75'i alkol etkisi altindayken suc islemisler.

Dun ben bunlari ogrendim. Sonra cok istedigim bir kitapcidan gorusmeye cagirdilar. Bu is olursa ki (lutfen olsun, lutfen lutfen) RSA belgesine ihtiyacim kalmiyor. Olsun, alkol konusunda otorite gibi konusmanin zevki de baska.

Bunlarin haricinde sahte kimlik ayristirmayi, sarhoslari durumu zorlastirmadan disari atmayi falan filan da ogrendik. Kursu veren adam 20 senedir bar isindeymis. Son birkac senedir isleri kotu giden barlar tarafindan cagriliyormus, birkac haftada isleri yoluna sokup, parasini alip cikiyormus. Yani adamin meslegi bu. Arada da bu kursu veriyormus. Falan da filan...

Ha bir de Sampanyadan daha cabuk sarhos olmamizin sebebi midedeki bir kapakcigin, sampanyanin kopuklu, gazli olmazindan dolayi zamanindan daha erken acilmasiymis. Boylece biz de daha cabuk kafayi buluyoruz. Bunun detaylarini bilmiyorum, bilenler belki yazar buraya. Daha bildiginiz de varsa yazin da sarhosluk kulturumuz artsin.

Pullar(ım)

2007-01-13T15:43:00.001+02:00

Bunun koruyucu ceketi de olacakti ama makineye pil alip resmini cekmem lazim, o da kimbiliiiiiir hangi yuzyilda olacak... Yaratiklar mikrop ve virus camiasindanlar; oyun hamuru ile yapildilar.

2007-01-12T05:45:00.000+02:00

Pekala... Yine gittim 1-2 cafeye ozhakiki gecmisimi biraktim. Artik en istemedigim yerlere bile calismaya basvuruyorum. Nedir bu okul icin cektiklerim, bari degse sonunda. Birakasim var yani. Ama biraksam ne olucak, yine butun duzen alt-ust.

Siz takmayin beni.

Donuste bir kiz cocugu geldi sarildi bana. Yani bu kadar irite olmus bir insanin hala cocuklara sarilma duygusu verebilmesi hayret. Cocuk tabi, ne bilsin benim herseye ofke puskurdugumu su aralar. Gerci cocuk da olsa insan anlamaz mi? Belki hayra alamettir. Bugunlerde herseyi hayra alamet almaya calisiyorum zati. Kus sicti; hayra alamet. Ejderha osurdu; hayra alamet. Kusura bakmayin, boyle durumlarda kufurbaz oluyorum ya; siz daha yarisini gormus degilsiniz.

Evin iki tane yeni uyesi var ama biri bu sabah kayboldu. Kavanozda yasayip yaprak yiyorlar. Bir de kaka yapiyorlar ki hergun kavanoz degistirmem gerekiyor. Yani zannedersiniz kavanoza ben girip yapiyorum, bu kadar olur. Evde bulduk onlari, Nir Noel'de bana cicek getirmisti sanirim onla beraber gelip yerlestiler. Ama ikisi farkli cins. Biri kara kuru kahverengi birsey. Digeri siyah ve uzerinde sari renkli desenler var. Okudum internette; diyorlar ki bunlar acayip temiz hayvanlarmis, cok temiz tutmak gerekirmis kavanozu falan filan. Ha bir de yemek secerlermis, hangi cicegin uzerinde bulduysaniz onunla besleyin diyorlar. Yok cicek uzerinde bulmadim, oyle dolaniyordu derseniz; butun etraftaki yapraklardan ortaya karisik yapin diyorlar. Yok o da olmadi salatalik koyun. Bizimkiler hic yaprak secmiyorlar, ne verirsem yiyorlar. zaten ondan bu kaka durumlari. Bir de hala alismadilar, ne isimlerini cagirdigimda baktiklari var ne birsey. Yani dagdan mi geldiniz diyesim var ama zaten dagdan gelmis olabilirler. Tirtil milleti degil mi...

Gecenlerde Nir'le yolda yururken -ki yol demisken hangi yol, nasil bir yol daha aciklayayim; bizim sevgili mahallemizin ana yolunun paralel sokagi. Boyle unutulmus cop ve eski esya dolu bir sokak. neden boyle cunku hicbir evin veya isyerinin girisi yok bu sokakta, hepsinin arka cikisi veya garaji aciliyor buraya. Burda bunlara "lane" deniliyor sanirim. Adamlar lane demis cikmis isin icinden. Derseniz ki "aman bu sokak ne kadar pis, ne bu boyle" derler size "orasi sokak degil anacim, lane, kor musun" - yolda birsey gorduk. Boyle yavsak aslinda kakaya benziyordu ama siyah ve uzerinde binbir renkler, sekiller oldugu icin kaka olmadigina; kimsenin boyle kakalar uretemeyecegini bildigimiz icin iyice merak edip yakindan baktik. Megersem kocaman bir tirtil. Yani o kadar buyuk ki bir tirtila gore, ben kakaya benzettim, durumu anlayin. Bir de uzerinde sari sari igneler var. Kuslar biraz gagalamis ama birakmislar -zira bu cinsler zehirli oluyor- icinden yemyesil birseyler cikmis; ne sivi ne kati, neye benzedigini artik soylemiyim.

Bir sure sasirip sonra yolumuza devam ettik. ben hemen sonra internetten baktim tabi, evetmis, tirtilmis hakikaten ama artik degil cunku olu efendim, olu o.

Benden bu kadar.

Havaalani kodlariyla obsesif bir insanim ben...

2007-01-11T06:30:00.000+02:00

O yuzden bunlari yaptim, duvarima da astim, aynen alt alta ust uste boooole duruyorlar. Boyle gorundukleri gibi kocaman da degiller, 10x10cm, tas catlasa. Daha da yapicam, zira ise yaramayan seyler yapmak konusunda cok basariliyim ama seneye okul parasini cikarabiliyor muyum -tabi ki hayir. Gelecegimiz ne olacak arkadaslar? Kim bilir. Ben bilmiyorum. Cok kafayi patlattim, cok canimi sIktim artik kurdesen dokucem. Kurdesen kelimesine sinir olurum, yani bu kadar sinir oldugum birseyi dokebilirim, oyle canim sIkkIn. Hatta su I'lari i yazayim da tam durumumu ifade etsin degil mi? Bittim ben bittim. Olsun, guleriz aglanacak halimize, batti balik yan gider falan filan...

cactus+earphones=cactones

2007-01-07T14:30:00.000+02:00

Tek Sayili Yillar

2006-12-31T18:49:00.000+02:00

Tek sayili yillar benim icin hep daha guzel gecmistir. Biz burda 2007'ye girdik, hatta 3 saat 40 dakikadir 2007'ye alismaya calisiyoruz. Bunun icin oldukca yemek ve oldukca sarap tuketmemiz gerekti. Dostlarla oyle guzel gecirdik ki! Saat 12'de arabadaydik, bu da demektir ki bu sene yine bol seyahatli bir sene olacak. Keyifli seyahatler olsun da. Sydney'nin meshur geceyarisi havai fisek gosterisini izlemeye gidiyorduk. Hakikaten muhtesemdi.

Yedik: Tahinli humus, avokadolu dip, balik pate, acili Nir'in aliolisi, aliolinin acisizi, won tonli karides, istim kebabi, beyaz cikolata ve zencefilli cheesecake. Foccacia ekmegimizi de kendimiz yaptik. (Ben sadece izledim, Nir ve Ozge yaptilar) Butun bunlarin hazirligi her iki evde de (Nir&ben ve Ozge&Mahmut) taa sabahtan basladi.

Henuz 4 saat olmadi yeni yila gireli ama ben burdan haber vereyim henuz 2006'da olanlara, 2007 hic de fena degil. Bence guzel gececek, tavsiye ederim, girmeye hic cekinmeyin. Yeni yilda sarabin tadi, denizin manzarasi daha bir guzel; dostlar daha bir keyifli. Tek sayi diyorum ya; kendiniz gorun.

Guzel seneler...

Blogged with Flock

Bazi Sosyetelerde Noel, Kurban ve Hamlet..

2006-12-31T11:00:00.000+02:00

Herkesin yeni yili ve bayramini en icten dileklerle kutluyorum. Herkese bol seyahat, lezzetli yemekler, saglik, ask, mutluluk, para vs vs. Biz kendimize guzel bir ziyafet cekecegiz dostlarla. Hep boyle dostlarla gulecegimiz bir sene olsun 2007.

Bunu Noel zamani cizittirmistim, ama bayrama kadar bekledim postalamak icin. Bu sene ikiside neredeyse cakisti -hatta Hanukkah da ayni zamana denk gelmisti- biz de bol bol kutlama yaptik. En kotu gunlerimiz boyle olsun.

Sevgiler...

Beyaz Ev, Kirmizi, Mavi

2006-12-30T01:15:00.000+02:00

Ruyamda Nir'le etrafta tek tuk evlerin oldugu sakin bir plajda yuruduk. Etrafimizda daglar vardi, etekleri kumsal ile bulusuyordu. Birazcik tirmandik, hala kumsala yakindik ama biraz daha yuksekteydik simdi, biraz daha ruzgarliydi. Kocaman beyaz bir ev, iceri girdik. Icerde de duvarlar beyaz, onun haricinde kirmizi ve acik mavi hakim. Eve girdikten sonra birkac basamakla genis pencereli salona geldik. Denizi ve kumsali goruyorduk surekli burdan. Yarim kat yukari ciktik, bu sefer banyo ve odalar vardi. En us katta ise catikati, tavan en yuksekten alcaga dogru yavas yavas iniyordu. Burda da daha cok acik mavi hakimdi. Bu eve koymak icin yetecek esya yok ki bizde diye gulduk. Ben dedim catikatini studyo yapalim. Once seyahat eden insanlara kirlayabiliriz diye icimden gecti ama sonra bu catikatini kendimize ayirmak istedim.

Bu ev bizimmis. Nerden cikti bilemiyorum ama bizimdi. Bu ruya gun kadar net hala aklimda.

Noel Annem

2006-12-27T07:00:00.000+02:00

Hala cok net hatirladigim cocukluk anilarimdan birinde; Ankara'da cok sevdigim Ahmet Mithat Efendi Sokak'taki evde, odamda uyaniyorum. Amerika'dan geldikten sonra Turkiye'de ilk yeni yilimiz olabilir mi? Veya ikinci? Demek ki bes yas civarlarindayim. Annem yilbasi agacini odama kurmus. Yattigim yerden agacin yanip sonen renkli isiklarini gorebiliyorum. Sonra annem, kendi yatmaya giderken o isiklari kapatiyor.

Sanirim yilbasi gecesiydi. Oyle zannediyorum, cunku hediyeler yilbasi gunu acilirdi. Noel sabahi hediye acma olayini ben yeni adet edindim. Cografyaya gore degisen adetlerimden biri. Ama yirmi bir sene once, gecenin karanliginda bir ara uyanmam yilbasi gecesine denk gelir. Gozlerimi actim, biri vardi karanlikta, agacin orda. Noel Baba bana hediye getirmisti, Noel Baba benim odamdaydi ve agacin altina hediye koyuyordu. Kalbim deli gibi atiyordu sevincten ama o anda uyuyor gibi gorunmem gerektigini, yoksa Noel Baba'nin da, hediyelerin de kaybolacagini dusunmustum. Hemen gozlerimi geri kapatip gitmesini bekledim.

Sonra kalkip hemen annemin odasina kosup, yataga girmistim. O arada da anneme Noel Baba'nin geldigini, O'nu gordugumu soyluyordum. Acayip mutluydum. Hemen zaman gecsin de ertesi gun olsun diye uyudum annemle.

Noel Baba tabiki annemdi.

Ben 2-3 sene daha Noel Baba'nin gercekligine inanmaya devam ettim. Sonra erken buyuyen arkadaslarimdan biri, bir yilbasi gecesi bizde kaldi ve bana Noel Baba'nin olmadigini, hediyeleri annelerimizin koydugunu anlatti. Ben de hemen gidip anneme soylemistim, artik sirri biliyordum.

Sonra bir daha Noel Baba'dan birsey gelmedi. Ben yine de dileklerimi Noel Baba'ya iletirim. Hediye getirmiyor belki ama dilekleri dinledigine eminim.

Noel

2006-12-26T03:37:00.000+02:00

Noel:Uyan, hediye paketle, kucucuk agaci susle, yemek ye, butun izledigin Noel filmlerini tekrar izle, aksam icin sushi yap, patlayana kadar ye, vodka ic, kilisede geceyarisi servisine gitmeye niyetlen, gitme, sabah 4'e kadar ic bir mutluluk gelsin suratina, uyu, oglen uyan, hediyeleri ac, kahvalti et, bir agirlik coksun, tekrar git uyu, uyan bir bak ki aksamustu 4 bucuk olmus, git dvd kirala, sushi yap yine, yine ye, Clovelly plajina Vicky'yi gormeye git, deniz kenarinda otur, hediyeleri degis, Vicky'nin ikizi Jackie butun kayan yildizlari gorsun bize bir tane birakmasin, eve geri donelim, kahve ve kurabiye yiyelim, koltukta uyuyakalalim.

Guzel bir Noeldi, etrafta pek kimseler yoktu ama guzeldi yine de.

iFlock, uFlock

2006-12-15T02:15:00.000+02:00

Flock — th e social web browser

Sefdim bu Flock'u ben! Oturup oyle profesyonelce detayli anlatacak ne durumum ne bilgim var ama birazcik oynastim Flock beyle ve icimdeki ses "sefeceksiniz birbirinizi" dedi. Daha oynasmak lazim ama yine de. Flickrla soora efendime soyleyeyim Bloggerla bir de sinkronize minkronize olmamislar mi? Daha ben ne diyeyim... Gerci atlarim boyle sazan stili herseye ama hadi bakalim.

Blogged with Flock

kuslar, agaclar

2006-12-14T14:27:00.000+02:00

Benim okul yolumdaki Victoria Park'taki garip gagali kuslar, yasli agaclar. Oyle cizittirmisim canim, kendime guvendigim falan yok.

2006-12-07T13:08:00.000+02:00

En son postu zil zurna yazmisim. Boylece herkes de gormus oluyor hayatimin ne yonde gittigini, okul bittiginden beri bos zamanimi ne kadar anlamli gecirdigimi. Efendim, 1. sene bitti, ben bunu tam 7 gun 7 gece kutladim, kutladik diyelim. Sam Yeni Zelanda'ya tasindigindan beri gormedigim insanlari tesadufen gordum. Sonunda bizim okulun sergisinde de;ki bu gectigimiz Cumaydi; bu olayi en cok benim ipledigimi cagirdigim insan sayisinin cokuluguyla anladim. Her dakika benim 3 kucuk parcanin onunde kocaman gulumseyerek resmimi cektirmisim (diyolar)-alkol bedava olmayagorsun

Sergi gecesi, Sydney'in en kopuk yerinde (Oxford Street) cesitli diger kopuk bar arayislarindaydik. Bunlardan en kopugu cok sarhos oldugumuzu iddia ederek bizi iceri almadi. Evet, zaten herkes soyle bir suzuyor beni bunu soyledigimde.

Ertesi gunu feci bir hangover ile gecirdim. Bizim Vicky baci geldi de bana bakti, sonra yemek yapicakmis -niye kendi mutfaginda yapmiyor bilmiyorum- pardon, yemek yapamazmis, sadece bir tarifi izleyip izleyemeyecegini kontrol etmek istiyormus. Sonra Vicky bacinin birakin yemek yapmayi, tarif bile takip edemedigini ogrendik. Sonra da acayip bir Isa filmi izledik. Nedenini bilmiyorum. Filmi izlerken bir yandan bu durumun ne kadar garip oldugunu dusundum. Sonra bir sure "yaw, bu kiz beni convert etmek istiyor olmasin" diye paranoya ettim ama; sanki Vicky'nin alakasi mi var boyle seylerle. Sonra deli gibi yagmur yagdi.

Bakiniz asagida gectigimiz serginin davetiyesi. Bizim hocalardan birinin eseri. Tepemdeki lambaya bir kocaman sinek girdi, cikmiyor, deli gibi de vizildiyor, beynimi yedi.

bu kac? 10 yuz baloncuk (o da ne illettir)

2006-12-01T19:17:00.000+02:00

4:17 am

Now:Cloudy, 20C (bulut resmi)

i'm drunk. very drunk.

thank you.

(gel, opecem)

P'jammin

2006-12-01T13:04:00.000+02:00

Hatirlar misiniz benim pijamalari? Sene sonu portfolyo hesabina onlari tekrar yapmis bulundum. Sadece pijamalar olsa, nevresim takimi da bir guzel make-over gecirdi. Ve de onlarla beraber daha bir suru baska odevler. Pazartesi gunu gidip notlarimi almam gerektigini soylemis miydim? Hmm, evet. Yok, korkmuyorum yaa, gecerim herhal bir sekilde. Peki depozitoyu da odemem gerektigini soylemis miydim? Yaa, iste ondan korkuyorum. Bundan sonraki 8 ay boyunca sadece ekmek uzerine findik ezmesi ve recel yersem odeyebilirim, ehu ehu. Neyse efendim, biz konuya donelim. Buyrunuz asagida. Efendim yok mu alici? Hmmmmm.

Bakin, bakin, farki gorun ama. Almiyorsunuz, bari farki gorun. Aliyor musunuz? Sunlari dikecek biri olsa. Evet evet, bizim yaratik hatta el islemesi olsun, artik ceyiz materyali da olur o zaman. Ben bunlari satarim vapurlarda falan, afustralya zabitasi gelince de atlarim denize, pijamalarimi, nevresimlerimi de toplarim. Sonra manset de olurum, kisacik hayatimda manset olamadaim, bari denize atlayip olurum. (Interpol listesinde bulundum ama nabeeer, o buna bin basar) Denize atladiktan sonra da iki secenek var.

Okuyucu, eger Su denize atlasin, kimse bu durumu iplemesin ama kizcagiz sonunda okul parasi odemekten kurtuldu diyorsaniz 15; hatun u bilhakis vapurdakiler iplesin ve kurtarsin, sonra da bir baksinlar, guzelim pijama ve nevresimleri gorsunler ve biri ciksin o anda desin ki; "acilin, ben tekstil isindeyim". Sonra benim pijamalar, nevresimler ver elini Boyner, Sumerbank. (Acacaz, hepsini acacaz Sidney'de vatandas, getirecez buralara)

Ooo, daha cok is var, ben ufalanayim yavastan. (Bu da ne demekse?)

Ataturk Today

2006-11-30T01:59:00.000+02:00

Now: Rain, 22C (iki yagmur bulutu resmi)

2006-11-29T00:13:00.000+02:00

Dun Ivriz'e yaziyordum burdaki hava durumunu; Firefox "Mostly Sunny, 30C" diyordu sanirim. Ben burda sicaktan eriyordum, plaj ve deniz hayalleri kuruyordum. Sonra iste boyle oldu. Yine sicak, dunku kadar olmasa. Hatta bakalim ne diyor Firefox; "Now: Rain, 22C" Boyle bisey, abuk subuk bir hava.

"

Sabah 8 bucukta alarm caldi. O da ne sinir sey, once telefon titriyor boyle, onu duyuyorum, sonra da robot kilikli hatun basliyor papagan gibi tekrarlamaya " It's time to get up, the time is eight thirty" Ama bunu duymama vakit kalmiyor, once titresimi duyuyorum. Bu titresim beni deli ediyor. Tam uykudayim, ruya goruyorum; ne ruyadan silkinebiliyorum ne bu salak titresimi duymamazliktan gelebiliyorum. Yaaa, simdi hafife almayin bu titresimi, bu boyle "DZZZZZZZZZZZZZTTTTT" diye nasil gicik! Sonra onu snooze ederim tabi, geri don uykuya. Ama aklimin kenarinda da biliyorum 10 dakika sonra yine baslayacak "DZZZZZZZZZZZZT It's time to get up, the time is eight forty DZZZZZZZZZZZT" Boyle durumlarda ne tam uykuya donebiliyorum geri, ne de uyanabiliyorum. Hadi uyandim diyelim, disarida boyle bir hava.

Diyeceksiniz ki; okulun bitmis; ne isin var sabahin 8 bucugunda ayakta? Dogru soruyorsunuz ama gecen hafta bos bulunup bizim okulun sergisine yardim icin adimi yazdim. Hem dedim yalakalik olur, hem ogrenirim benden neleri koyacaklar sergiye falan. Simdiye kapidan cikmis otobus bekliyor olmam gerekirdi ama gecikicem. Soylerim Cuma'dan beri mutemadiyen ickili vaziyette dolandigimi. Bu cok makbul bir ozur ve bahane bu ulkede. Mesela biraz hasta olduguma dair bir bahane uretsem pek takdir edilmez ama olaya alkol karistiysa dunya duruyor.

Biz Sydney'e ilk geldigimiz gunlerde yine boyle yagmurlu birgun olmustu. O zaman kisa sureli bir studyo kiralamistik ev ararken. Orda da gun asiri evleri temizleyen emekli, gorev karsiligi binada kira odemeden yasayan adamlar vardi. Bu yagmurlu gunde onlarin su endiselerine kulak verdik. Ikisi de terasa dirsek dayamis, bir yandan sigara sariyorlar bir yandan da gokyuzune bakip "It's not a day for drinking mate""No, it isnt, too bad mate" diye tekrar ediyorlardi.Biz bunu duyunca cok sevindik tabi, nasil bir ulkeye geldik yaw; milletin ne guzel dertleri var diye.

Neyse, bu cocuk simdi gider.

Mother, Should I Trust The Government?

2006-11-27T14:09:00.000+02:00

Bugun teknik olarak yaz tatiline girdim. Saat 12ye 10 kala portfolyomu biraktim, deadline 12ydi. Bizim katta hersey biryerlerdeydi, bizim senenin bir kismi Cuma aksamki sergi icin hazirliyorlardi ortami. Bunu dusununce tabi, okul pratik olarak bitmis degil. carsamba gunu gidip sergilenecek calismalari asmaya yardima gitmem gerek. Bugun ipini koparan gelmisti boya badana, cakma islerine. Carsamba gunu oyle olmayacak. Studio Skills dersini yuruten hocalarimiz Avusturyali cift Heck ve Sylvia'ya yardim edecegim. Onlarin dersleri butun sene boyunca bir stand-up comedy gibiydi. Heck'le oturup asmaktansa uzaylilardan, DNAlardan bahsedicez sonra Sylvia gelip dikilecek basimiza biraz da is yapalim diye.

Ilk senenin bitisi serefine Cuma aksamindan itibaren sarhos bir elf halinde dolaniyorum. Herkesle ayri ayri kutlamak cok ciddi ve yorucu isti tabiki. Cuma gecesi benim Lubnan asilli hatunlar Vicky ve Nada ile Glebe'de diye Different Drummer bir yere gidip kendimizi Sangrialara bogduk. Sonra sarhos halimle yan masada oturan iki Ingilizle dalastim Onlarin Turkiye uzerine abuk subuk el hareketleri uzerine. Ciddi birsey degildi, zira onlar da Turkiye'yi okuduklari kadar taniyorlar. Pek de duzgun seyler olmuyor onlar da. Ardindan kocaman bir pizza alip Nada'nin arabasiyla Clovelly Plajina gittik. Deniz ve kayalara karsi arabayi park edip, muzigi de acip sigaralarla dans ettik. Ertesi gun okulun bitisini Nir'le kutlamak durumunda kaldim. Bu da saat oglen 12yi gecti mi sarap icmeyi gerektirdi ve bugune kadar bu aktivitede bulundum.

Pazar aksami "Pink Floyd Experince" diye birseye gittik. Nir biletleri aylar onceden almisti. Biliyoruz Pink Floyd degil ama kotu de olamaz, yani sonucta Pink Floyd dinlenecek. Isiklara karsi da uyarici bir not vardi, efendim yasli ve cocuklar gelmesin, isiklar gecici korluk yapabilir falan. Obarey! O kadar zorlamaya gerek var miydi? Bazi noktalarda sahneye bakamadik bile. O yuzden kor olmasak da yine goremedik sonucta, o oldu. sarkilari bir de konulu bir vaziyette oynadilar, drama olayina falan girildi o kismini pek anlayamadim. Fikir kotu degil ama direk beni 80'lere goturdu, oyle birseydi. neden boyle birsey yapsinlar diye dusundum durdum surekli. Biliyoruz, Avustralya uzak, burda hala 80lerde kalan bircok sey var ama durumun boyle dizboyuna geldigini ve astigini hatta bilmiyordum. Yaaa, fikir iyi guzel, ama Pink Floyd olunca konu biraz, ne biliyim, nasil denir, olmamis iste yaa, offf. Ama en sonunda ogrendik ki meger grup Yeni Zelanda'danmis. Butun sorularim cevaplandi! Burda bile Yeni Zelanda'nin her birseyde yillarca geri olduklariyla dalga geciyorlar, simdi anladim durumu. Oyle olunca tabi butun program yeni bir anlam kazandi, helal olsun dedim adamlara.

Muzik kismi harikaydi. hangisini ayri ovsem bilemedim. "Shine on You Crazy Diamond" ile actilar. Program botunca karton kutulardan duvar orduler sahnede, en son parcada kimse gorunmuyordu artik ve sonunda da yiktilar duvari, guzeldi. Sonradan Mother parcasinin " Mother should I trust the government?" bolumunde butun izleyiciler "noooo" diye bagirdi, kendimi evde hissettim valla. iste boyleydi, harikaydi, birebir yapmis adamlar iste ya, helal olsun yani.

Radyo ODTU-Modern sabahlar

2006-11-16T09:05:00.000+02:00

Modern Sabahlar'i yeni kesfettim emme, kesh vaziyette surekli podcast indirmekten utanmiyorum. Sabahtan aksam dinlerim bu adamlari ben. Ismi "Geyik Sabahlar" olmaliymis ama, noolacak? Adi Saziye olsa programin ne fark eder? Ben yine dinlerim yine dinlerim. Arada arayasim geliyor, abuk bir cevap verip subuk bir soru sorayim diye ama sonrada hongedenek kafama basiyor aradaki saat farki. Zati podcastler canli degil ki. Radyodan, web sitesinden, itunes'da artik nereden dinleyecekseniz dinleyin, ama dinleyin mutlaka.

Yok efendim, ehliyet lazim bu kadar geyik olabilmek icin. Ozel izin lazim.

Caponya'dan

2006-11-12T15:58:00.000+02:00

Efendiiim, geldi sonunda. Carsamba gunu teslim etmem gereken poster icin haftalardir bunun gelmesini bekliyodum, geldi sonunda. Bir ara cok korktum yok gelmeyecek diye. Bildiginiz gibi degil, burda boyle kukla bulmak zor. Ebay'den 1 bucuk dolara aldim, 8 dolar postasina bayildim, ama geldi sonunda hemi de Caponya'dan! Hayatimda ilk defa teeeee oralardan pekat aldim, cok heyecanlandim, ne gusel seymis.

Ismim de sonunda "Stu" oldu ya, hadi neyse...

2006-11-10T05:23:00.000+02:00

hålå øzlemle...

sigortalatmali hatta

2006-11-09T17:11:00.000+02:00

Artik budur benim evlilik yuzugum. Neydi o oyle sIkIcI alyans yahu! Pariltidan kor olucaz o ayri.

(Dislerim carpik olabilir ama tirnagimdaki kir oyun hamurundan)

Ruya

2006-11-06T14:38:00.000+02:00

Benim gunluk rutinim var. Saat 6’da Simpsons 7’de de Futurama izliyorum. Bunlari izlemessem olmaz. Ikisinin arasinda yarim saatlik ara var, dandik bir Avustralya pembe dizisi oynuyor; Neighbours. Bir ara bizde de gostermislerdi galiba. Eskiden dalga gecerdim, “kim izler bunu yaa, milletin zamani kiymetli degil mi” diye ama simdi ben de takilmaya basladim. Pur dikkat izlemesemde karakterleri ve olaylari kavradim; -cok da zor degil zaten bilirsiniz bunlari kavramak- hatta merak bile etmeye basladim. Itiraf ediyorum.

Esas bahsetmek istedigim dunku ruyam ama. Uzerinden butun bir gun gectikten sonar tabiki adam gibi hatirlamiyorum ama, birileri pesimizdeydi. Bu adamlar cok tehlikeliymis, gozlerini kirpmadan herseyi yaparlarmis. Olaya nasil karistigimizi bilmiyorum ama ruyamda Nir’le bu adamlarin pesimizde oldugunu ogreniyoruz ve eve gidiyoruz; guvende olacagimizi dusunerek. Sanirim esyalarimizi toplayip kaacaktik. Ama bir giriyoruz ki adamlar zaten eve girmisler, salonda oturmuslar, bizi bekliyorlar. O andaki dusuncelerimi cok iyi hatirliyorum ve hayatimda kimse beni boyle korkutmadi. Buyuk bir sok ve inanmazikla sonumuzun geldigini ve bunun kolay ve cabuk bir son olmayacagini anliyorum. Inanamiyorum. Bizi bulduklarina inanamiyorum. Ayrica Nir de acikca korktugu icin ben iyice korkuyorum. Nir’in hic korktugunu gormedim henuz; benim cok agir hasta oldugum donem haric. Ancak Nir’in bir avuc insandan korktugunu gormek, bu in sanlarin hakikaten tehlikeli ve insafsiz oldugunu anlatti bana. Cok korktum bu ruyada, cok.

Isin en kotu yani, gecenin bir yarisi uyanip, bunun gercek olup olmadigini dusunmemdi. Tekrar uykuya dalana kadar bu adamlarin hakikaten pesimizde olup olmadigini, gercekle ruyayi ayristirmaya calistim. 2-3 kere uyuyup tekrar ayni ruyaya geri dondum. Sabah 5 bucukta Nir ise gitmek icin uyandiginda ben de en son uyandim ve ondan sonar ruyayi bir daha gormedim. Hicbir baglanti kuramadim henuz.

Bunun haricinde ruyada belli belirsiz hatirladigim genis spiral merdivenler vardi, hatta asker yesili bir hali ile kapli olabilir merdivenler. Ben merdivenin kivrildigi noktadan asagiyi izliyordum, hani su kotu adamlari. Arabalarina binip gidislerini izliyorum ama gitmiyorlar mi ne. Anneannemin eski evi vardi Cankaya’daki ama kimse yoktu icerde, sessiz, terk edilmisti. (ki normaldir cunku anneannem de dedem de hayatta degiller- bir de yuzme havusu vardi. Gunesli, kalabalik ama buyuk bir yuzme havusu. Orda artik korkmuyordum ama uzgundum. Nir yoktu yanimda. Bilmiyorum ne oldu.

Mesela birkac defa heryerde orumcek olan ruyalar gordum bu aralar ama bunun sebebinin yaz gelmesi ve artik pencereleri acik tutmamiz gerektiginden benim de korkumun depresmesi oldugunu biliyorum. Bir de 2 ay kadar once bir orumcek isirigi tarafindan yaklasik 1 bucuk ay surunmem de bunun sebebi olabilir. Eh, Afustralyalara gelip de isirilmadan olur mu? Olmaaaaaaz!!!